Anneke's wereld

Weer een update,

2009-10-21T05:56:00.005+02:00

Woensdagochtend, 05.00 uur, ik lig te draaien in mijn bed. Het lukt me niet meer om te slapen, verschillende gedachten razen door mijn hoofd. Zelfs een stukje voor een soort van sketch die ik aan het schrijven ben dwarrelen door mijn gedachten en ik moet ze eigenlijk op schrijven. Als straks de magie van de vroege ochtend verdwijnt in een ochtend vol rumoer en bedrijvigheid zijn ook mijn gedachten met deze magie verdwenen.

Het heerst rust huis, de kinderen liggen heerlijk te slapen, ik zie hun "warme lichaampjes" liggen, verzonken in een diepe slaap, De verleiding is groot om ze even te raken, maar doe het niet. Ze zijn zo gewekt en dat wil ik nog even niet. Ik sluip verder naar beneden, en pak mijn laptop. Als ik toch wat dingen wil noteren dan maar beter meteen goed. Nala tilt haar koppie even op, kwispelt 3x met haar staart en gaat verder slapen, Ik zie haar denken; die is niet normaal!

Nu ik alles opgeschreven heb wat ik niet wil vergeten, kan ik even overdenken hoe het met mij gaat. Reflecteren noemen ze dat op school. ( ik moet nog steeds een reflectieverslag inleveren, bedenk ik me nu) Conclusie van mijn overdenken is dat het goed met me gaat. Dat ik het waanzinnig veel te doen heb. Dat ik toch wat beter moet plannen en mijn tijd nog wat beter moet verdelen. Dat ik absoluut leuke dingen moet blijven doen met de kinderen, maar ook momenten voor mezelf moet blijven inplannen. Ik merk dat ik nog steeds heel erg zoekende ben in de combinatie school, gezin, huishouden, relatie en ik. Maar als ik goed luister naar de mensen om me heen, en dan niet alleen de 1e jaarsstudenten, hoor ik dat iedereen in deze periode zoekende is. En uiteindelijk iedereen zijn draai vind, (er is dus nog hoop voor mij). Ondanks dit heb ik het naar mijn zin en geniet ik meer dan ooit te voren.

Wat onverwacht en niet gepland is en wat toch heel veel tijd kost, die ik er met alle liefde in steek, is dat mijn oma in een tehuis is geplaatst. Ze is licht dementerende, vergat te eten haar en medicijnen in te nemen. Ze heeft suiker en werd 3x achter elkaar door de verzorging in een hypo aangetroffen. Het was een feit geworden dat ze niet meer alleen opzichzelf kon wonen. Jammergenoeg ziet ze dat nog steeds niet in. Ze zegt telkens dat ze gewoon eet en haar medicijnen inneemt zoals het hoort. Ik vind het ontzettend sneu om haar zo te zien. Ze is zo ontzettend boos op de "persoon" die haar in dat tehuis heeft "getrapt" Ik zou haar boosheid willen wegnemen maar ik kan dat niet.

Wat ik wel kan is haar regelmatig bezoeken en mee naar buiten nemen zolang ze in Rotterdam voor observatie zit. Wanneer de definitieve diagnose gesteld is zal ze terug naar Zwolle gaan. Als ik mijn oma bezoek, zit ze vaak op de zelfde stoel in de gang tegenover de post van verzorging. Ze zit dan te kijken naar de bedrijvigheid die daar plaats vind. Mensen lopen langs, telefoneren of doen wat administratie. Als ik haar aandacht dan trek zie je totaal geen enkele emotie in haar gezicht. Als ik haar vervolgens groet, groet ze terug maar weer emotieloos. Ik vraag me af waar de oma is die altijd een snoepje aan ons gaf en die onze nieuwe kleren bekneep. Waar ik weleens mee naar de markt ging. De oma die ons altijd zo ontzettend stevig knuffelde. Ik heb nooit een enorme band met mijn oma gehad, maar ik hield en houd wel van haar. En als ik haar zo zie, zo nors en boos op de hele wereld. Soms niet helemaal helder en soms in een totaal andere wereld, voel ik me verdrietig. Ik weet dat het nooit meer als vanouds gaat worden en voor mijn gevoel heb ik daar geen afscheid van kunnen nemen.

Donderdag of vrijdag ga ik haar weer bezoeken, elk bezoek staat een wandeling in de binnentuin op het programma. Het is maar een kort wandelingetje, haar rug doet pijn tijdens het lopen, maar toch geniet ze er van. Als ze buiten is fleurt ze op en maakt ze grapjes. We kijken elke keer naar de bloemen die nog in de tuin staan. Vaak benoemt ze welke ze mooi vind en welke ze raar vind. Het is jammer dat ze niet elke dag naar buiten kan, het streven is er wel naar, maar het lukt de verzorging niet omdat er niet genoeg vrijwilligers zijn. Ik moet dan op mijn tong bijten want ik zou het graag doen, maar vergeet op dat moment hoeveel tijd ik al tekort kom. We zullen zien wat de mogelijkheden zijn als ik in een ritme zit.

4 weken verder een updateje over mij en het reilen en zeilen thuis.

2009-09-25T14:12:00.004+02:00

Het is zwaar, ontzettend, ik had verwacht dat het veel zou zijn, maar zoveel! Maar het is ook leuk, onzettend leuk, veel leuker en interessanter dan ik had verwacht. Ik heb nu ondertussen 4 weken school achter en de rug en geloof me, we werden er meteen vol ingegooid. Niet een heel klein beetje rekening werd er met ons beginnende deeltijdstudenten gehouden. Ik dacht dat ik de enige was die het zo ontzettend veel vond. Maar ik ben niet de enige. Enkele van mijn medestudenten zijn het volledig met me eens. Het is veel, waanzinnig veel! Het is een compleet andere manier van leven, totaal andere prioriteiten stellen. Heb je even een gaatje in je agenda, dan zit je achter je boeken. Ik merk dat ik gewoon gaten in mijn agenda moet plannen en heel bewust moet kijken. Wanneer wil ik studeren? Wanneer wil ik tijd aan de kinderen besteden? Wanneer kan ik een moment voor Ro inplannen? Wanneer kan ik even helemaal niks doen en op de bank voor me uitzitten staren? of wanneer kan ik even bij een vriendin binnen wippen om een beker koffie te drinken? En ik wil zo graag wandelen in het bos! Verjaardagen? oei dat is wel en aanslag op mijn tijd! Ik weet niet of het verstandig is omdaar heen te gaan. En zo wordt alle tijd die ik heb zorgvuldig afgewogen. Er is geen moment die niet bewust wordt beleefd en ik heb nu al geleerd hoe belangrijk tijd is en hoe je die doorbrengt. Voor mijn gevoel heb ik heel veel tijd aan me voorbij laten gaan en er niet uit gehaald wat ik er uit kon halen.

De tijd voor de kinderen blijft bestaan, daar komt niemand aan of tussen. Ik kreeg van Juul te horen dat ik leuker en liever was; op een avond bracht ik hem naar bed en hij zei tegen mij; Mama? je hebt helemaal niet meer zoveel tijd voor ons. Maar als je nu tijd voor ons hebt doen we heel vaak iets leuks he? Ik vroeg hem of hij het vervelend vond en hij vertelde dat hij het eigenlijk wel goed vond zo, als ik maar vaak genoeg bleef voorlezen en de momenten met hem bleef houden. Het is een prettige bevestiging. Ik ben nu namelijk veel bewuster met de tijd voor de kinderen bezig. Er gingen voorheen hele dagen voorbij dat ik voor ze zorgde en dat ik een kroel aan ze gaf, maar met mijn hoofd eigenlijk alweer bij het volgende was. Een spelletje etc deed ik minder vaak omdat dat morgen ook wel kon. Nu plan ik bewust tijd voor ze in en doe dan iets, even op de bank zitten, even een spelletje, even iets langer boven blijven hangen als ik ze naar bed breng. Het verschil is nu dat ik die momenten echt met hen bezig ben, geniet van het moment en pas na dat ik dat moment afsluit doorga met het volgende.( mischien word ik eens nog de ideale moeder ;) ) En de glimlacht om mijn mond als ik iets met ze doe wordt steeds groter en stralender. Ik kan nog meer genieten van mijn kids dan ik al deed.

Gelukkig gaat het nu goed met Antho, hij is sinds een week of 3 met medicijnen begonnen en moet ik zeggen dat hij rustiger is. Hij is niet versuft of iets dergelijks maar gewoon lekker zichzelf met als resultaat dat de uitbarstingen minder heftig zijn. Het is af en toe nog steeds niet makkelijk om hem te händelen, maar de mega uitbarstingen waar ik en hij zich geen raad wisten zijn minder heftig. De structuur blijven we erin houden en als beloning voor zijn goede gedrag mag hij elke week naar breakdance, maar gaat hij de mist in met zijn gedrag dan gaat breakdance mee de mist in ;)

Iedereen vind zijn kinderen schatten, maar de mijne zijn echt de grootste schatten. Ze houden van mij en laten dat ieder op hun heel eigen wijze merken. De vele knuffels van Juul en de kopjes thee van Antho omdat ik 's avonds zit te studeren en ik het wel verdien, of de opmerkingen die ik van hem krijg. De rust die hij nu vaak uitstraalt. Heerlijk ik geniet van ze en wil dit zeker zo houden! Ik had nooit gedacht dat het zo goed met mij zou gaan als dat het nu gaat. Ik ben hier gekomen met hele kleine stapjes. Iedere keer een stapje in de goede richting, het was zwaar maar ik heb het gered en ik wil dit vast blijven houden verder groeien.

Ik moet me echt schamen...

2009-08-31T10:54:00.004+02:00

In april kreeg een mailtje met als titel: "Verassing"

Tot vandaag heb ik niks gedaan met dat mailtje, ik was druk met van alles en nog wat. Stom en ondankbaar. Terwijl ik het juist zo leuk vind om deze award te krijgen. Daarom plaats ik hem alsnog
Hier kan je lezen waarom ik hem heb gekregen.

http://sandrascrapcreaties.blogspot.com/2009/04/mijn-eerste-award.html

Ook ik mag de award doorsturen en dit ga ik doen naar Marsha, omdat haar blog prettig leest, Ik haar manier van fotograveren super vind en ik altijd ontzettend geinspireerd door haar raak.

Ik geef de award ook aan Jackie, gewoon omdat haar blog super leest en ze een beetje gek is ;)

Ik kan er nog wel 10 opnoemen, maar deze springen er voor mij nu even boven uit.

Liefs An

Hoe kwam ik erbij???

2009-08-12T17:21:00.002+02:00

Een verantwoording voor Antho's PGB invullen, ik dacht alles op orde te hebben, wel op orde maar niet op volgorde. Dus toch nog een uitzoekklus.

Rekening die betaald moeten worden. Rekeningen die ingezonden moeten worden naar de verzekering voor vergoeding. Had ik deze nu al wel of nog niet ingezonden? Ik weet het niet meer, even nakijken dus. En volgens mij klopt dit bedrag ook niet helemaal, ook even checken dus.

Even met papa bellen om te vragen wat nu allemaal de bedoeling is voor zaterdag, mijn ouders zijn vandaag al heel lang getrouwd en zaterdag willen ze dit vieren met wat familie, of wij naar Zwolle komen? Geen probleem, maar er gaan wat dingen gebeuren en ik moet vooral Anthonij daar op de goede manier op voorbereiden. En dat betekend wat heen en weer gebel. Wat dingen navragen en Brigitta inlichten dat ik hem vanavond, ook al is hij een midweek stuiteren toch even wil bellen en wil voorbereiden. Het is allemaal geen probleem maar al met al ben ik er toch weer een uurtje mee bezig.

Even op HRO.nl kijken bij de info voor 1e jaars studenten... Oh kijk de de datum voor de introductieavond is bekend en ook de literatuurlijst voor het 1e kwartaal staat online. *&!#$%mijn printer is niet op de laptop aangesloten en de pc is gecrashed, dat wordt dus alle belangrijkste info overschrijven in mijn agenda.

Dat stapeltje papieren moet ik ook nog even uitzoeken. De helft kan weg en de andere helft moet de ordners in.

Sh*t is het al zo laat? Ik moet echt naar Zuidplein mijn telefoon wegbrengen voor reparatie en een vervangend toestel mee terug nemen ( gelukkig heb ik me daarvoor verzekerd) Het schiet me te binnen dat ik nog even een legging moet halen voor zaterdag. Bij de Hema hebben ze niet mijn kleur dus nog even snel naar v&d.

En nu is het 17.30 uur de dag bijna voorbij, ik heb veel gedaan. Maar wat ik van plan was, moet nog steeds gedaan worden. De kledingkasten en de scrapkast uitzoeken en opruimen en heel veel wegdoen. Ruimte maken voor studieboeken. Immers opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd?

En nu zit ik me af te vragen hoe ik erbij kwam dat ik vandaag wel een kast zou uitzoeken? Ken ik mezelf dan nog steeds niet? Ik wil vanavond nog even die vriendin bellen die ik al maanden niet heb gesproken omdat ik zo belachelijk veel te doen had ik wil zo graag ook nog even scrappen, maar mijn boek is ook niet uit, maar wel mega spannend en eigenlijk wil weten hoe het verhaal eindigt. Een filmpje op de bank is ook wel heel verleidelijk, ik heb namelijk behoorlijk pijn in mijn rug en een lekker dekentje over mijn rug op de bank en even niets doen is ook wel heel prettig.

Pff nou eerst maar even lekker eten en dan kiezen wat we vanavond gaan doen. Ik weet zeker dat het iets leuks gaat worden.

En weer zonder...

2009-08-10T22:12:00.002+02:00

De eerste 2 weken van de vakantie waren papa weken. De kids logeerden bij hun vader en ik was kinderloos. Ik merkte er niet heel erg veel van, was druk met het voorbereiden "lees met mijn neus in de boeken" voor het toelatingsexamen. Voordat ik het wist belde mijn ex op om te vragen of het goed was dat ze vrijdag ipv zaterdag terug zouden komen. Natuurlijk was dit geen probleem, ik had ze toch wel gemist en omdat wij zaterdag met vakantie zouden gaan, was het wel handig als ze vrijdag al thuis waren.

Zaterdag zijn we naar Italie gereden en de 1e drie dagen waren vreselijk. Iedereen had tijd nodig om in het vakantieritme te komen. Antho had behoorlijk last, en ik niet minder, van de nacht doorrijden ipv ergens overnachten in een hotel. Dit is een grote les voor de volgende vakantie. Het maakt niet uit waar we heen gaan, maar wanneer het langer dan 12 uur rijden is dan overnachten we! Geen discussie meer over mogelijk.

Als het zou kunnen zou ik graag een beetje van Juul zijn flexibiliteit willen hebben. Een fractie is al genoeg. Het kind ligt gewoon heerlijk in de auto te slapen en is nog uitgerust ook. Het maakt hem allemaal niet uit, zolang hij maar kan spelen en naar buiten kan kijken. Hij genoot van het uitzicht; "Mooie bergen hè, mama?" Hij vond het allemaal wel goed, hoefde niet elke keer uit de auto om zijn stramme benen te strekken of de pijn in zijn rug te verminderen. Was ik nog maar 8!

De vakantie was na de 3 rampdagen heerlijk, we hebben nog meer structuur ingebracht en ik was mezelf niet. In positieve zin deze keer. Ik was rustig, kon alles duidelijk uitleggen. Liet me niet boos maken en kwam tot inzichten waar ik thuis niet tot kwam. Jammer genoeg is die ontspannen Anneke nog niet in Nederland aangekomen maar die komt wel aan, ze doet alleen wat langer over de terugreis. Wat me wel overkwam is dat ik de hele vakantie maar 1 boek heb uitgelezen. Normaal lees ik er toch altijd wel een paar uit. Waarschijnlijk lag dit aan het feit dat we toch tot een uur 22.00 uur druk met de kids waren en het dan te donker was om te lezen. Daarnaast lag ik de eerste dagen toch ook al vroeg in mijn tentje. Wat was ik moe!

Vrijdagochtend kwamen we thuis. Even snel de belangrijkste en meest waardevolle spullen uit de auto en vervolgens mijn mandje in. Dit was tegen 05.30 uur en weer kreeg ik de volgende dag de bevestiging van het feit dat een overnachting op de terugreis geen overbodige luxe meer is. Toen ik 18 was (hoor mij nou) kon ik een nachtje overslaan wel aan. Ik sliep wat langer en was hersteld. Nu is het maandag en nog heb ik te kampen met de naweeën van een nacht doorgaan.

Afgelopen weekend was rustig, maar geloof mij maar dat er nog iemand was die niet zo goed tegen 's nachts doorrijden kan en dan heb ik het niet over het flexibele mannetje van 8 jaar oud. Vandaag werden de kanjers opgehaald. Ze doen samen een weekje Afinitas, en zitten in een bungalowpark. Eigenlijk hadden ze er geen zin om weer weg te gaan en ik begrijp dat wel. Andere kant van het verhaal is dat ze hier hele dagen ruzie zouden gaan zitten maken. Nu kunnen ze ergens ruzieën en merk ik er niks van ;) Nee hoor grapje. Bedoeling is dat ze een leuke tijd hebben leren zich niet zo ontzettend aan elkaar te storen en wat op een meer normale manier met elkaar om te gaan. Klinkt vaag en zolang je het niet mee maakt zal je het ook niet begrijpen. Geeft niet zolang ik het maar begrijp en weet wat goed is.

Nu zit ik dus hier op de bank, weer zonder de kids, en ik mis ze. Raar eigenlijk want deze tijd liggen ze normaal al lang op bed en vraag me af waarom ik ze juist nu mis? Ik ga deze week gebruiken om even wat telefoontjes te plegen, administratie af te handelen, de kledingkasten uit te mesten en mijn scrapkast uit te mesten. Financien na te kijken en toch maar eens bekijken waar ik kan besparen. En ik ga kijken of ik nog kan scrappen. Was is het langeleden dat ik iets heb gemaakt. Ik ben benieuwd of ik nog weet hoe het moet. Oh ja, er is natuurlijk ook nog een mannetje die wel een beetje van mijn aandacht wil.

Dus conclusie op dit moment is dat ik weer zonder kinderen ben, maar weer drukker dan ooit en de kids, voordat ik het weet, alweer voor de deur staan en Juul door de brievenbus aan turen is om te zien of ik er al kom. Dus nu maar naar mijn bedje en zorgen dat ik alle verloren slaap bij kan slapen zodat ik uitgerust ben als ze inderdaad weer voor mijn deur staan.

Foto's van de vakantie moet ik nog overzetten en uitzoeken en eventueel bewerken. Als dat gedaan is zal ik er een paar plaatsten. Die heb je dus nog te goed van me.

De uitslag

2009-08-10T17:16:00.002+02:00

We zijn al weer een paar dagen verder. Dagen van tassen inpakken voor de vakantie en dagen van genieten van de zon in Italie. Ook dagen van zal ik wel of niet een sms naar het buurmeisje sturen om te vragen of ze wil kijken of er een enveloppe van de HRO is binnen gekomen.

Uiteindelijk heb ik dat smsje dan toch naar gestuurd. Het was geen probleem om te kijken alleen was ze nu niet thuis. Later op de avond zou ze thuis komen en kijken. Het kon wel na 23.00 uur worden of dat geen probleem was? Pff nu ik dat smsje had gezonden wilde ik het weten ook. Dus antwoordde ik haar met de mededeling dat ze me hiervoor zelfs midden in de nacht mocht smsen.

Een paar uurtjes later kreeg in een berichtje, ik lag al in mijn bed en had verwachtte eigenlijk geen sms meer en had maar besloten om te gaan slapen. Eigenlijk durfde ik de sms niet te lezen. Stel je voor dat ik zou lezen dat ik gezakt was, hoe zou dat dat mijn humeur beïnvloeden, zou het mijn vakantie verpesten? Ik besloot dat dat niet zo mocht zijn. Wanneer ik gezakt zou zijn, zou ik vol goede moed nog een keer mijn boeken oppakken en nog een keer heel hard leren nog een keer dat examen doen en dan wel slagen. Ik moest het gewoon kunnen.

Gespannen opende ik het smsje;

Geslaagd, gefeliciteerd 4 Zevens.

Opgelucht en met een blij gevoel ben ik lekker gaan slapen. Geen herexamen en met redelijk goede cijffers kan ik aan de opleiding beginnen.

2009-07-23T20:26:00.001+02:00

Het is voorbij, het is even voorbij. De stress of ik het nou wel goed genoeg kende of ik wel het juiste had geleerd, en of ik de vragen wel zou begrijpen...

Dinsdag begon de dag met een Nederlands betoog schrijven en Nederlands leesexamen. Voor mijn gevoel heb ik deze alle twee niet slecht gemaakt. Maar je weet het maar nooit. 's middag moesten we voor Maatschappijleer opkomen. Hier heb ik achteraf niet overal het beste antwoord antwoord op gegeven maar ik verwacht dit ook wel een ruime voldoende zal zijn.

Woensdagochtend was niet leuk, we moesten opkomen voor geschiedenis en zoals jullie al begrepen zullen hebben was dit dus niet mijn sterkste vak, en ik twijffel heel erg, mijn gevoel zegt dat ik het wel redelijk heb gedaan. Maar ook hier je weet maar nooit. 's middags Engels, en dat heb ik zeker goed gemaakt, ik heb geen 10 maar een 8 zit er denk ik wel in.

De uitslag krijgen we binnen 3 weken per post, ik mag niet bellen, dus ik ben blij dat we even in het buiteland zitten en ik niet iedere keer op van de zenuwen ben als de postbode voorbij komt. Eerste de spanning van wel of geen post van de HRO en dan de spanning of ik wel geslaagd ben. Vreselijk zeg ik moet er niet aan denken. Ik ga nog even op de bank hangen en lekker slapen. Ik merk dat nu de examens voorbij zijn ik behoorlijk moe ben van alle stress van afgelopen dagen.

Welterusten voor straks liefs An

Zenuwachtig?

2009-07-20T21:02:00.002+02:00

Nee, ik ben niet echt zenuwachtig, ik weet dat ik er veel aan heb gedaan. Ik weet ook dat ik er nog meer aan had kunnen doen. Ik was niet altijd even gefocused en soms waren er dingen die ik leuker vond. Ik weet dat ik er alles aan heb gedaan, dat op dit moment binnen mijn macht ligt, om te kunnen slagen.

Slagen wil ik, ik wil toegelaten worden tot de Opleiding Pedagogiek. Ik wil weer naar school, ik weer kennis tot me nemen en er gebruik van maken. Ik wil deze kennis gaan delen en toepassen. Maar om dit te kunnen doen, moet ik slagen. Morgenochtend moet ik voor Nederlands een betoog schrijven en een leesexamen maken. Morgenmiddag moet ik het examen voor Maatschappijleer maken. Zenuwachtig ben ik niet, ik denk dat ik voldoende weet om in ieder geval een voldoende te kunnen halen.

Voor woensdag is dit een ander verhaal. Engels zal geen probleem geven. Het zal heftig zijn, maar moet wel haalbaar zijn. Ik heb de proefexamnes steeds ruim voldoende afgesloten. Maar Geschiedenis! Pff daar heb ik de zenuwen voor. Ik heb geleerd maar kon echt mijn aandacht er niet bijhouden telkens was ik snel afgeleid, het lukt me gewoon niet om al die jaartallen in mijn hoofd te stampen. In grote lijnen ken ik het wel, maar het probleem is dat er juist naar details wordt gevraagd. Er moeten verbanden worden gelegd en geloof me, dat gaat er niet in zitten voor mij. Ik concentreer me dus op Ne, Eng en Maatschappijleer en verwacht voor Geschiedenis een her te moeten doen.

Gelukkig ben ik de twee weken, die we moeten wachten tot de uitslag binnen is, niet thuis. Ik zit dan Italie samen met de kids en mijn vriendje. Heerlijk even genieten van zon, zwembad en een goed leesboek. Lekker eten hoort er natuurlijk ook bij. Even niks anders aan mijn hoofd dan ontspanning. Het zal raar zijn na al die tijd in de boeken zitten en geen tijd voor andere dingen hebben. Nu eerst door het examen heen en dan op naar de vakantie en genieten en opladen. Zodat we er weer een heel jaar tegen aan kunnen.

Zullen jullie morgen aan me denken, een beetje steun kan ik wel gebruiken.

Liefs An.

Gewoon een doorsnee dinsdag

2009-04-07T15:04:00.002+02:00

Dinsdagmiddag 15.00 uur, de kids zijn onderdak. Antho heeft ambulant en Juul gaat naar de BSO, en ik? zit op de bank, gisteren is heel mijn huis schoongemaakt, dus dat hoeft niet meer. Er licht een stapel papieren en formulieren naar me te loeren, maar het lukt ze niet me te verleiden, morgen zijn ze aan de beurt vandaag even niet. Vandaag wil ik even niks anders dan niets. Niet die telefoontjes die ik nog moet plegen, niet die ene afsrpaak verzetten. Ik wil gewoon op de bank hangen, even geen vragen aan mijn hoofd, geen verplichtingen. Niet nadenken over allerlei dingen die nog moeten gebeuren of nog geregeld moeten worden. Ik wil gewoon een leeg hoofd.

En die heb ik nu ook, voor het eerst sinds tijden kan even zitten niksen op de bank zonder me schuldig te voelen. Genieten van het moment zonder me druk te maken over straks.

Ik wist niet dat dat zo heerlijk kan zijn.

Quote:

2009-02-24T20:48:00.001+01:00

"Gladde woorden en innemende manieren gaan zelden gepaard met ware deugd."

Confucius

Ik ben er klaar voor...

2009-02-04T22:34:00.003+01:00

Het duurt niet zo heel erg lang meer en dan gaat Antho op werkweek. Hij heeft er zin in en voelt zich helemaal niet gespannen. Er zijn andere dingen die wel in zijn hoofd malen, maar waar hij het verder niet over wil hebben.

De werkweek is goed voorbereid en de meester heeft alles duidelijk uitgelegd. Toch is hij vandaag thuis gebleven. Hij had hoofdpijn, keelpijn en was ontzettend moe. Dat moe zijn is ook niet zo vreemd als je al avonden lang niet kan slapen omdat je maar ligt te malen over iets waar je liever niet over wilt praten.

Vandaag heeft hij lekker uitgerust, even niets aan zijn hoofd en extra geslapen. Het verbaasde me dat hij deze avond zo makkelijk ging slapen. Ik had toch wel verwacht dat hij nog vragen zou hebben over de afspraak bij de orthodontist morgen, maar blijkbaar heb ik die al voor hem weggenomen.

We zijn er nog lang niet maar ik merk wel dat Antho steeds rustiger wordt. Hij beter met dingen om kan gaan. Er lijkt wel meer gevoel in hem te komen. Hij laat steeds meer blijken mij nodig te hebben op een prettige manier. Als ik hem 's avonds nog even welterusten kom zeggen pakt hij altijd de rug van mijn hand om die tegen zijn wang te leggen. Ik kan niet anders dan van die momenten genieten. Het lijkt ook wel of ik hem steeds beter begrijp en steeds beter weet hoe ik met hem om moet gaan.

Als ik bedenk waar ik 2 jaar geleden stond en hoe het nu gaat, ben ik trots, trots op mijn ventje die zich zo geweldig door dingen heen kan slaan. Trots op hem dat hij al zo groot wordt en dat hij zich zo rustig kan houden. Trots op hem omdat hij vaak over zijn boze bui kan stappen en later bij mij komt om zijn excuses aan te bieden voor zijn grote mond. Ik ben ook trots op mezelf omdat ik niet heb opgegeven en ondanks dat ik nog steeds heel erg, echt heel erg moe ben het wel beter gaat met ons gaat. Ik ben er ook trots op dat ik nu nee kan zeggen, ik houd minder rekening met de dingen buiten ons gezin en laat de factoren buiten ons gezin rekening houden met ons. Ik vraag mensen ook rekening met ons te houden. Ik houd steeds meer rekening met het feit dat het niet te veel wordt voor ons. Niet te veel voor Antho en niet te veel voor mij. Ik pak nu ook mijn rust in de middag en dat doet me goed. (Ik moet nog wel veel leren bijvoorbeeld mijn telefoon en voordeurbel uit te zetten. Het zijn altijd die momenten dat er een pakket afgeleverd moet worden of dat er iemand belt om even iets te vragen. Bel dus maar niet meer tussen 12.00 en 15.00 want daar ergens slaap ik ;) )

Ik merk dat ik persoonlijk gegroeid ben, ik twijffel niet meer, als iemand goede raad gaf of vertelde hoe hij/zij vond dat ik het moest doen begon ik te twijffelen. Nu vraag ik of de manier waarop ik het doe soms fout is en vraag of ik in mijn waarde gelaten kan worden. En tjsa sommige mensen hebben een bord voor hun hoofd bij hen laat ik het mijn ene oor in gaan en de andere direct weer uit. (pff wie zijn zij, dat ze het denken beter te weten?)

Het klinkt alsof ik aan het juichen ben, te vroeg aan het juichen ben, maar geloof me dat is niet zo. Ik besef als geen ander dat er ups en downs zijn. Het is zelfs zo dat we er nu midden in een down zitten en geloof me deze wil je niet van ons overnemen. En toch ondanks dit heb ik er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Geloof ik in mezelf en de kracht die ik heb, die ik kan gebruiken om alles op zijn plaats te laten vallen. Ik weet dat het een hele moeilijk tijd kan gaan worden en dat er veel verdriet kan komen en heel veel onrust. Maar ik ben er klaar voor, klaar voor de strijd die kan komen.

Guitar Boy

2009-02-03T19:34:00.003+01:00

Ik weet niet wat er aan de hand is, maar het scrappen gaat even heel makkelijk. Deze lo kwam vanmiddag uit mijn handen, zomaar zonder moeite.

Antho speelt graag gitaar wil alleen niet op les. Zijn oom leert hem af en toe een deuntje en voor het kerstfeest had hij iets van You tube afgehaald. Binnen 2 dagen kende hij het liedje uit zijn hoofd. Hoe bedoel je "vastbijten in iets wat je wil"

Ik was en ben trots op hem dat hij als hij iets wil hij zich niet uit veld laat slaan. Begrijp me niet verkeerd, het ging niet zonder slag of stoot of zonder een traan. Maar het liedje is gekomen en de kids in de klas vonden hem hartstikke goed en daar deed hij het toch voor!

Nu is het echt tijd om Juul naar bed te brengen, hij moet er eigenlijk al in liggen, de mazzelaar...

don't miss this...

2009-02-02T23:10:00.002+01:00

Revlie geeft een online workshop zomaar gratis!!

Dat wil je toch niet missen???

Kijk snel >>>>hier<<<< lees haar post en meld je aan via haar email adres!!!!

En nu stop ik ermee voor vandaag. 3 posts op 1 dag. Het moet toch niet gekker worden :)

True en kanjer

2009-02-02T21:47:00.003+01:00

Afgelopen week heb ik lo van Antho gemaakt. Ik kwam een rub-on tegen die zo bij hem past. En de foto vind ik, al zeg ik het zelf heel erg mooi.

Op de rub-on staat:

Today you are you

That is truer than True

There is no one alive,

who is youer than you

Gisteravond had ik deze foto in mijn handen en ik moest gewoon een lo maken. Na een hele tijd lopen puzzelen, ben ik overnieuw begonnen en is dit hem geworden.

Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om op 30x30 te werken. Afwijkende formaten doen het tocht iets beter.

journaling staat deze keer op de achterzijde:

Je zwemdiploma's kreeg je niet zomaar.Je A-diploma heeft lang op zich laten wachten.14 maanden ging je naar zwemles.Je had er totaal geen zin en bleef liever thuis om te spelen.Maar toen je je A-diploma haalde was je supertrots, met recht!En je B-diploma? die kwam er zo achteraan. Je had de smaak te pakken. Zo moeilijk als je A ging,zo makkelijk heb je je B gehaald.

Oh ja, op de foto heb ik wat Utee gesmolten, zodat het net lijkt of hij echt nat is. Juul vroeg aan mij wanneer het ging opdrogen ;)

Rangerized

2009-02-02T17:15:00.005+01:00

Afgelopen weekend heb ik een workshop gevolgd van Tanya Watts. Wat een heerlijk mens is dat.

Haar workshop zat vol technieken en product info, ik heb het echt naar mijn zin gehad. Ik ben vol inspiritatie van de workshop teruggekomen. Het zal jullie niet verbazen dat ik me dan ook voor de vervolgworkshop heb ingeschreven. Om een beetje idee te geven van wat ik heb gemaakt zal ik wat foto's plaatsen maar niet teveel. Lijkt het je leuk om deze workshop te volgen dan kan dat in september bij Croptime

Wir war

2009-01-15T22:49:00.004+01:00

Het gaat heel goed, maar ook helemaal niet.
Ik ben waanzinnig druk, maar heb ook helemaal niks te doen.
Ik ben moe, maar bruis ook van de energie.
Het gaat heel erg goed met mij, maar ook helemaal niet.
Ik voel me super, maar ook echt k*t.
Ik wil heel veel, maar ook helemaal niks.
Ik heb heel veel geduld, maar sta ook op ontploffen.

Ik ben gewoon een wirwar van gedachten die niet stoppen.

Zijn gangetje...

2009-01-14T15:53:00.002+01:00

Eigenlijk heb ik niets bijzonders te melden.
De kerstvakantie is voorbij en alles gaat weer zijn gangetje.
Er staan weer ontzettend veel afsrpaken.
Gisteren voor het eerst bij de orthodontist, 1,5 uur moeten wachten vanwege onderbezetting.
Ik merk wel dat ik ongedurig ben en toe ben aan een uitdaging.
Ik moet nu gaan bedenken wat ik aan kan en welke uitdaging daarbij past.

Jullie horen het wel als ik iets heb gevonden.

kerstig lijstje

2008-12-30T20:26:00.006+01:00

Van de kids een fotolijstje gemaakt...

de lang beloofde update

2008-12-30T16:00:00.006+01:00

Lang geleden beloofde ik een update over scrappen tegen kanker, errug laat maar beter laat dan ooit.

Scrappen tegen kanker heeft ruim 2000.00 euro opgebracht en ik vind echt dat Patricia daar heel trots op mag zijn. Ze heeft toch maar even in haar eentje van de grond gekregen. Dus Patries dikke pluim!

Tijdens scrappen tegen kanker heb ik een workshop van Corinne Delis gevolgd. Ik heb heel veel plezier aan deze workshop beleefd, maar vond het niet makkelijk om dit album te maken.

de voorkant:

De ambulant begeleider van mijn zoontje, een geweldige krachtige vrouw die echt al heel veel bereikt heeft.

De juf van mijn jongste zoon, ze heeft de klas zo onder controle niet de alleen de klas maar ook haar leven. Echt een supervrouw

mijn mama, ze is altijd een hele harde werkende sterke vrouw

Een hele lieve mama met 2 kids met een stoornis en zelf helemaal in orde qua gezondheid. Het is echt super hoe zij met de situatie omgaat. Ze zorgt zo ontzettende goed voorzichzelf waardoor ze enorm in balans is.

Tsja en een foto van mij. Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik besef dat ik hier tussen hoor. Ik besef het niet altijd, maar de zorg voor Antho en Juul, de scheiding die toch niet in mijn koude kleren is gaan zitten en alles wat ik mijn verleden heb meegemaakt en nu de blijvende vermoeidheid en toch alles geregeld hebben, voor elkaar hebben, elke dag een warme maaltijd op tijd voor de kids klaar hebben. Ze elke dag op tijd in hun bedje hebben, wat voor anderen normaal is, kost mij extra veel energie en toch lukt het me tot nu toe wel allemaal. Dus ik mag ook van mezelf zeggen dat ik een sterke vrouw ben. Grappig dat je door middel van een albumpje daarachter moet komen.

beachfun

2008-12-23T15:52:00.006+01:00

Heb een beetje genoeg van dit weer en verlang weer naar de zomer...

Nog 2 nachtjes slapen en dan is het kerst...

Onverwachte logeerpartij voor Juul

2008-12-11T11:40:00.003+01:00

Ik weet dat jullie nog een update tegoed hebben en die komt ook nog wel. Maar eerst even dit:

Juul klaagde maandag over een beetje keelpijn bij het opstaan maar verder was er niets aan de hand. Hij is gewoon naar school gegaan. Hij is nog wel een keer bij de juf geweest dat hij graag naar huis wilde omdat hij niet lekker was maar die zei dat hij nog maar even vol moest houden omdat er meer kinderen ziekjes waren.

Dinsdag had Juul nog steeds keelpijn maar geen koorts enz. Rond een uur of 12.00 had hij ineens 40 graden koorts uit het niets en een blafhoest die niet aan te horen was. De huisarts vertelde dat dit het virus was en dat er niks aan de hand was, niet te warm kleden en veel drinken.

Juul zijn keel deed zo'n pijn dat hij bijna niet dronk en helemaal niet at, hij was suf, een beetje van de wereld. 's avond ging hij steeds zwaarder ademen en ik vertrouwde het niet. Toen ik de dokter belde moest ik meteen met hem komen. De arts stuurde ons door naar de EHBO, daar zeiden ze dat het wel mee viel, en dat hij weer naar huis mocht. Ik vertelde dat ik hem heel graag mee wilde nemen, maar het niet vertrouwde, hij was te suf voor zijn doen en hij werd steeds benauwder. (omdat ze mij een allerte moeder vonden :huh: ) Gingen ze nog een keer overleggen. Toen was het besluit, een bloedonderzoek, een opnamen en een vochtinfuus om uitdrogen te voorkomen.

Nadat hij aan het infuus was gegaan hebben we nog hele zware nacht gehad. Hij lag te ijllen herkende mij niet en had constant paniek aanvallen. Hij riep iedere keer Mama help me! en als ik dan zei dat ik erwas en dat ik hem vasthield duwde hij me weg en zei dat hij mama wilde. Ik kon wel janken.
Verder de nacht in ging het was beter en is hij diep in slaapgevallen. Zo diep dat hij 2x in bed plaste.
Ik weet zeker dat als ik me naar huis had laten sturen we later weer op de EHBO hadden gezeten in veel slechtere toestand. Dat hij zich zo ontzettend suf voelde kwam achterafgezien doordat hij al aan het uitdrogen was.

Een kind is een klein wondertje. Zo ziek als dinsdag was, zo vrolijk loopt hij nu weer rond en is weer wat aan het spelen, hij hoest nog en is nog niet de oude maar hij pruttelt weer tegen en eet en drinkt weer gewoon!

coming up

2008-11-19T23:49:00.003+01:00

Shame on me, ik ben gewoon even hele slechte blogger. Sorry sorry sorry.

Ben nu even heel druk deze week, maar na het weekend een update.Waarin ik ga vertellen hoe scrappen tegen kanker is geweest, wat de opbrengst is, wat het resultaat is van de workshop
"ode aan de vrouw" van Corinne Delis en wat mijn belevenissen zijn op de crea beurs in Rijswijk.

Nu ga ik slapen en me opladen voor een slopen weekend.

Liefs An

Nog een paar nachtjes slapen en dan...

2008-11-11T20:01:00.004+01:00

.....komt de Sint in het land... Ik merk er helemaal niks van. De kids zijn rustig en zijn nog niet eens bezig met het verzinnen van een lijstje. Het leeft op dit moment (gelukkig) nog niet.

Zondag is "scrappen tegen kanker" heb je je al opgegeven voor een workshop? of kom je gewoon even langs? Er zijn genoeg leuke kraampjes met leude hebbedingetjes.

Afgelopen zaterdag was het de forumdag van BOM het was er leuk. We hebben canvasjes gemaakt en zaterdag avond heb ik dit canvasje gemaakt:

Nu ga ik even op de bank hangen en op tijd naar bed. Ik ben alweer dagen moe en hoofdpijn is ook al weer orde van de dag.

Liefs.

Scrappen tegen kanker

2008-10-29T16:23:00.006+01:00

Op 16 november wordt er een geweldige leuke dag in Etten-Leur georganiseerd door Patricia van The heart of Scrap. Dit gaat een dag worden met een scrapbeurs leuke "make en take's" 2 workshops gegeven door Corinne Delis en Meriam Jansen, Marieke Blokland zal ook aanwezig zijn. Grote namen uit de Nederlandse Scrapwereld!!! Aan het einde van de dag zullen er scrapspullen worden verloot. Kortom een dag vol leuks.

Wat natuurlijk niet vergeten moet worden is dat de volledige opbrengst naar het KWF kankerbestrijding gaat en Patricia en iedereen eromheen volledig belangenloos meewerkt.

Kijk voor meer informatie op de site van The heart of Scrap .

Ik zal zelf ook op de dag aanwezig zijn en een handje helpen. Ik zie jullie dan!!!

9 random facts about me

2008-10-28T23:10:00.007+01:00

Ik heb een online workshop van Revlie gevolgd. Een mini album 9 Random facts about me.
Het was even denken waar ik nu precies over wilde scrappen, maar toen ik eenmaal de onderewerpen en de foto's had gevonden ging ik als een trein. Het was leuk even te scrappen en gewoon het voorbeeld te volgen. Ik hoefde even niet na te denken bij wat ik aan het doen was den dat was prettig.

Als je tijd hebt moet je haar blog gewoon even bezoeken, ze maakt zulke geweldige dingen. Echt heel leuk!!! Ik vind haar mini albums echt super!!!

Het album is heel veel Revlie en een beetje van mij geworden ;)

Het was zo'n leuke workshop! Ik heb echt met heel veel plezier aan dit mini album gewerkt.

Voor nu welterusten.

things i love

2008-10-27T14:37:00.007+01:00

Afgelopen zaterdag een workshop van Peter gevolgd bij Tessa . Ik ben reuze blij met het eind resultaat.

Is dit niet een....

2008-10-12T01:27:00.003+02:00

een geweldig leuke foto???

En deze vind ik ook heel erg leuk...

Ik heb (op verzoek) een stukje geschreven voor de BSO van de kids

2008-10-07T22:13:00.003+02:00

Daar zit ik dan achter mijn pc. Ik moet iets schrijven voor het Clubblad BSO de Kantine. Het vreemde is dat ik totaal geen idee heb waar ik over moet schrijven. Zal ik het hebben over een van mijn hobby’s: fotografie of Scrappen. Ik kan daar heel veel over vertellen, maar voor de mensen die daar niks mee hebben zal het dan al snel een saai verhaal worden. Zal ik het hebben over autistisch aanverwante stoornissen?, waar ik nu wel zo’n beetje een home made expert in ben? Ook dat zal niet iedereen even interessant vinden. Moet ik het hebben over de twijfels die ik heb als moeder: “doe ik het wel goed? Geef ik ze wel het beste? Dat zal ik jullie besparen. Moet ik het hebben over de combinatie kinderen – eigen bedrijf – relatie – vrienden – hobby’s?

Ik schuif dit nu al zo lang voor me uit dat ik nu wel moet gaan zitten en iets moet gaan schrijven.

In huize Delhaas-Pattipeilohij is het altijd druk. De kids gaan naar school en hebben daar hun rooster, blokfluitles. Zwemles. Gymles, handenarbeid en ga zo maar door. Natuurlijk hebben ze ook hun afspraken met vriendjes buiten schooltijd. Daarnaast heeft mama haar werk en andere verplichtingen en wil mama ook nog een klein beetje tijd voor haar zelf. Door alle drukte worden er wel eens dingen vergeten. Bijvoorbeeld een fotograaf die op school komt. Hoe kan een mama nou vergeten dat de schoolfotograaf komt? Ik weet niet hoe ze het kan vergeten maar ik weet wel dat ze het kan vergeten. Bijna alle afspraken staan in een agenda, mijn agenda. Echt bijna alles! Van de wanneer te halen boodschappen tot aan de blokfluitles, alleen net niet die schoolfotograaf. En oh ja sportdag stond er ook niet waardoor Julian in een spijkerbroek gekleed op school kwam. Geen ramp maar toch wel een beetje jammer. Gelukkig was ik net de enige mama die het een heel klein beetje vergeten was. Heel soms vraag ik me af of ik daardoor een slechte moeder ben? Snel verdring ik dan die gedacht en vind van niet. Ik weet dat ik alles geef wat ik geven kan. Soms is dat genoeg en soms even niet, maar dat wordt dan later weer helemaal goed gemaakt. Ik ben namelijk ook maar een mens!

Om te voorkomen dat ik nog een afspraak ga vergeten heb ik een agenda besteld. Ik hoor je denken, je had toch al een agenda? Klopt, maar de agenda die ik heb besteld is een Family agenda. Een agenda waar de week per dag in 7 vakjes is verdeeld. Boven die vakjes kan ik de naam van elk gezinslid schrijven en dan heb ik nog ruimte over voor things to do lijstjes en boodschappenlijstjes. In deze agenda kan ik echt alles kwijt wat een mama in haar agenda kwijt wil, van een gymles op school, tot aan afspraakjes met vriendjes (van de kinderen natuurlijk ; ) )

Voor het overzicht van de kinderen ga ik een planbord bestellen. Dit is een magnetisch planbord dat je in huis kan hangen. Op dit bord kan je met een whiteboardmarker de afspraken en taakjes per gezinslid schrijven. Daarbij k krijg je nog 30 vrolijke magneten waarmee speciale afspraken kan aangeven. Dit deden we al maar dan op een A4tje. Heeft iemand enig idee hoe klein een A4tje is als je daar van 4 personen afspraken en taken op moet schrijven?

Is zo’n agenda of planbord ook iets voor jou? Kijk dan in de webshop van Kaat Mossel. Zij heeft ook Family kalenders in haar webshop. Daarnaast heeft ze veel leuke en handige tips voor in het huishouden en gezinsleven.

Misschien is het overbodig, maar plannen en overzicht bewaren geeft ontzettend veel rust in je hoofd en huis. Nu het toepassen nog!

Van Illegaal naar legaal.

2008-10-06T22:47:00.002+02:00

Nala is al een poosje in ons midden. Heel eerlijk gezegd moet ik in haar inentingenboekje gaan kijken om te zien hoe lang dat nu al is. Als je zegt 3 jaar geloof ik je maar als je 10 jaar zegt zou ik het ook geloven.

Voor een hond moeten we in Nederland hondenbelasting betalen. Ik nu ook. Ik lieg niet als ik zeg dat ik er gewoon niet aan gedacht heb om haar op te geven bij de belasting. En misschien heb ik er wel een keer aan gedacht maar dan ben ik het ook heel snel weer vergeten.

Vandaag ging de deurbel. Niet een korte druk op de bel, nee zo'n extra lange waarvan je zeker weet dat je hem wel moet horen. In ieder geval hoorde Nala de bel wel. Onder haar geblaf kon je niet uit. Ze werd gewoon agressief van de manier waarop werd aangebeld. Toen ik lichtelijk geïrriteerd de deur opende stond daar een wildvreemde man met notitieboekje, vraagt mij of ik een hond heb!? Ik wilde eigenlijk zeggen dat het de kat was die zo reageerde, ik heb het maar niet gedaan en zei volmondig Ja, ik heb een hond.

De beste man was een controleur van de hondenbelasting. Als ik direct het formulier in zou vullen en met hem mee zou geven zou ik geen boete krijgen. De keuze is makkelijk gemaakt.

Nala is vanaf vandaag Legaal!

Rust

2008-10-06T14:27:00.004+02:00

Afgelopen weekend was voor de verandering een rustig weekend. Kids bij papa en geen verplichtingen. Alhoewel, we zijn wel even op visite bij vrienden geweest, maar dat kan ik nu niet echt een verplichting noemen.

Wel hebben we een geweldige aankoop gedaan, en ik ben er helemaal blij mee... We kunnen nu thuis echt lekker genieten van een lekkere koffie!!!

Zondag heb ik lekker relaxed doorgebracht. Beetje admini en voor de rest gescrapt:

De 1e layout moest ik maken voor een liftdare. Door Patricia ben ik op het forum van Bag Of Memories uitgedaagd om deze lo te liften. Ik was er zelf nooit opgekomen om op deze manier vorm te geven mijn lo maar ik ben wel blij met het resultaat. Hij is nog een beetje kaal maar dat komt nog wel.

De eerste lo is de uitdaging de 2e lo mijn uitwerking

update

2008-10-02T18:50:00.004+02:00

Ik zit te wachten tot de oven eindelijk op temperatuur is. Hoort dat zo lang te duren? Ik zit al 20minuten!!!

Ik volg een online workshop bij SIS en tot nu toe heb ik al veel geleerd. Voordat wij echt aan de cursus begonnen moesten we Lay out maken zoals we die nu maken. Onderstaande Lay out heb ik ingestuurd. Het is de bedoeling dat we na het volgen van de workshop/cursus de Lay out nog een keer maken met de kennis die we dan tot ons hebben genomen ;)

Ik ben benieuwd hoe mij Lay outs er dan uit zullen zien. Ik hoop beter omdat ik nu nog heel vaak het gevoel heb dat er iets niet helemaal klopt, maar kan er nooit mijn vinger opleggen.

Juultje

2008-09-30T21:38:00.004+02:00

Is hij geen schatje???

Juultje

2008-09-17T15:36:00.004+02:00

Julian is nu 7 jaartjes oud, en ik zie hem af en toe echt in gevecht met zichzelf. Hij legt zijn lat behoorlijk hoor en Anthonij legt juul zijn lat nog hoger waardoor Juultje vaak het gevoel heeft dat hij faalt en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Julian leest lekker en is echt niet dom met rekenen hij doet het zelfs heel goed, alleen is hij behoorlijk langzaam wat hem het toch weer het gevoel van falen geeft.

Ik hoop dat mijn Juultje snel meer in zichzelf gaat geloven, hij kan het wel maar moet dat zelf nu ook gaan zien.

Bijna weekend

2008-09-12T11:58:00.002+02:00

Nog een paar uurtjes en dan begint het weekend. Ik heb er zin in.
Het wordt een druk weekend maar wel vol gezelligheid.
Antho gaat helaas dit weekend logeren, ik zal hem verschrikkelijk missen.
Het gaat de laatste dagen weer geweldig goed. Hij zit weer lekker in zijn vel, is aan het schoolritme gewend. En er zijn bijna geen ruzie's enkel lichte irritaties, maar die horen erbij.
Automatisch gaat het ook beter met mij, Ik ben wel moe, maar voel me een stuk vrolijker en dat maakt alles weer veel makkelijker.
Ik ga nu weer verder met genieten van alles wat lekker loopt.

2 nieuwe lo's

2008-09-09T19:18:00.003+02:00

2008-09-05T09:00:00.003+02:00

Vandaag een rustig dagje.

Eerst even lekker hardlopen (dat zal tegenvallen na 7 weken niet lopen

Vanmiddag naar een scrapmaatje om een middagje te scrappen, maar eerst ga ik nog even langs een winkel waar ik ontzettende leuke stempels heb besteld.
http://tessategendraads.onetoshop.nl/picdb/v5/143/131497.jpg
Ik verheug me erop om met de stempels te gaan werken.

Morgen zijn we uitgenodigd voor de verjaardag van mijn exman, zie ik mijn kindjes toch nog even ondanks dat het papa weekend is.

Zondag doen we mischien een dagje Amsterdam of we blijven lekker thuis. Een beetje afhankelijk van hoe Ro zich voelt en wat hij wil.

Tsja en dan is het weekend al weer voorbij helaas. Tijd gaat de laatste tijd zo ontzettend hard.

Maar nu klim ik in mijn sportkleding.

Fijn weekend!!!

2008-09-01T22:49:00.002+02:00

Vandaag is de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Welliswaar een halve dag, maar toch.
De nieuwe klasgenootjes zijn verwelkomd, de eerste werkjes zijn gemaakt. Het uitslapen is voorbij en de wekkers zijn weer ingesteld.

Met het nieuwe schooljaar start ook weer de drukte van het dagelijkse leven.
Ik moet meer regelmaat krijgen, dingen goed plannen en organiseren. Vooruit kijken is wat ik vaak niet doe, omdat alles dan op mij afkomt. Maar toch ga ik het proberen.
Het gaat niet makkelijk worden, maar ik wil het omdat het uiteindelijk meer rust zal gaan geven. Waardoor ik minder vermoeidheid zal zijn en uiteindelijk meer tijd over zal houden.

Wens je me succes?

Kung - Fu nekslag met sterretjes als resultaat

2008-08-08T18:01:00.003+02:00

Ondertussen zijn de kids al weer een paar dagen thuis en ik ben er weer achter dat ze behoorlijk druk zijn met zijn 2en. Ondanks dat ben ik wel blij met de drukte in huis. Het is anders zo stil. Natuurlijk zijn er momenten dat ik denk: "Nu even niet!" Maar doorgaans gaat het goed, Antho is heel lief en luisterd goed.

Vandaag zijn we naar Kung Fu Panda in de bioschoop geweest. En nu heb ik een kleine kung fu pandaatje van 7 jr. Op de terugweg vanmiddag kwam er zomaar uit het niets een gil en vervolgens zag ik sterretjes. Juul had in zijn enthousiasme een klap in mijn nek gegeven en me precies op de goede plek geraakt. Ik kon niet boos worden. Heb hem wel even uitgelegd dat hij dat maar niet meer moest doen. Inwendig moest ik lachten. Wie had er verwacht dat kleine ventje me in mijn nek kon raken en dan ook nog zo dat ik de klap niet voel maar wel de sterretjes zie? Ik vond het knap maar heb dat natuurlijk niet verteld.

Julian is nooit zo dat hij een hele film na gaat spelen, maar nu is het toch wel anders hij wil graag op Kung Fu en loopt de hele tijd als een echte strijder rond op zijn tenen. Hij sluipt achter mij langs en maakt allemaal stoere bewegingen met zijn armen.

Als hij het daar voorlopig bij laat en mijn nek met rust laat. Vind ik het best en kan ik erom lachen.

Nog 1 nachtje slapen

2008-08-02T20:26:00.004+02:00

Nog 1 nachtje slapen, dan komen de kids weer thuis. Ik heb er reuze zin in om ze weer om me heen te hebben.

Nog 1 nachtje slapen, dan begint de ornust weer. Moet ik weer stevig in mijn schoenen staan.

Nog 1 nachtje slapen, dan wordt ik weer gekroeld door de kids. Wat heb ik dat gemist.

Nog 1 nachtje slapen, dan hoor ik hun gelach weer. Wat is er prettiger om te horen dan het gelach van kinderen.

Nog 1 nachtje slapen en dan is alles weer normaal zoals het hoort te zijn.

Wat was het heerlijk

2008-08-01T20:22:00.003+02:00

Toch maar niet.

2008-07-20T00:32:00.002+02:00

Vandaag zouden Anthony en Julian bij oma logeren. Morgen zouden we hen weer ophalen.

Tenminste dat was de bedoeling.

Julian ligt nu boven heerlijk in zijn eigen bed te slapen omdat hij graag bij mama wilde blijven.

Hoe kan ik hem dat kwalijk nemen?

Op de fiets naar de schoolarts

2008-07-16T16:46:00.003+02:00

Al een poosje gaan we met de fiets naar school en doe ik zelf de rest ook op de fiets. Het kost geen moeite en ik vind het heerlijk. Vandaag gingen we naar de schoolarts Juul bij mij achterop, geen probleem. Toen we langs de markt op de Maashaven fietsten vroeg Juul me in welk land we waren. Ik moest lachen in Nederland Juul. Oh, waarom zijn de mensen hier dan anders. Tjsa omdat ze uit een ander land hier zijn komen wonen. Oh ok.

Ik moet op mijn rem gaan staan, omdat zo'n mens uit een ander land die hier kwam wonen oversteekt zonder ook maar op te letten. Ik wordt boos en vraag of er beter gekeken kan worden. Er wordt niet gereageerd en men loopt gewoon door. Ik heb de neiging om iets te gooien, maar wat? Ik heb niets bij de hand. Ik laat het maar gaan, ik wil immers op tijd bij de schoolarts zijn? Nog 2 keer overkomt me het zelfde en ik begin me inderdaad af te vragen in welk land we zijn.

Niks te bloggen??? en die tekenbeet dan?

2008-07-15T14:39:00.004+02:00

Ik moet echt in een hoek gaan zitten om me te schamen. Wat is het al weer lang geleden dat ik voor het laatst heb geblogt. Ik moet dan ook wel toegeven dat er op het moment ook niet veel gebeurd. Niet dat het saai is allemaal, maar het gaat gewoon allemaal heel relaxed zijn gangetje met leuke en soms iets mindere dagen.

Wat er wel is gebeurd is dat Juul een teek had in zijn rug. Bah ik vind dat zulke vieze enge beesten. De kids waren zich aan het omkleden voor zwemles toen ik een heel raar zwart plekje op Juul zijn rug zag. In eerste instantie had ik het niet eens door. Maar toen ik beter keek zag ik het. Sh*t dacht ik, hoe zeg ik tegen Juul dat er een beestje op zijn rug zonder dat het kind in paniek raakt? Ik gokte het er maar op en wonder boven wonder bleef hij heel rustig en liep hij mee naar de ehbo. Daar heeft een hele lieve badjufvrouw het beestje uit zijn rug gehaald. Juul is gaan zwemmen en verder niks aan de hand.

De rest van de week heb ik elke dag zijn rug gecontroleerd of er een kring was ontstaan op de plek waar hij was gebeten. Maar niks te zien. Het weekend brak aan en de kids waren bij hun vader. Ik dacht nog moet ik bellen om het te vertellen zodat hij zijn rug kan controleren??? Maar die gedachte verdrong ik weer. Het was immers al 5 dagen geleden dus het zal wel goed zijn.

Maandag ochtend moest ik voor een afspraak op school zijn en liep ik mijn ex tegen het lijf. Hij vertelde dat Juul zich niet zo lekker voelde en dat hij had overgegeven. Ik dacht meteen: Het zal toch niet aan die tekenbeet liggen. Direct ben ik naar Juul zijn klas gegaan om zijn rug toch nog een keer te controleren en ja hoor wel een plek!!! Dokter gebeld en die raadde aan om even langs te komen. Juul zat heel stoer naast mij op de stoel tegenover de arts en vertelde aan haar wat er aan de hand was. Hij is al groot en kan dat heel goed zelf.

De arts vroeg of ze even mocht kijken. Natuurlijk mocht dat en Juul deed zijn shirt uit en liet kijken. Het was inderdaad niet goed en Juul zou een antibioticakuur voor 14 ! dagen mee krijgen. De dokter verteld dat overgeven niks met de teek te maken heeft gehad en dat waarschijnlijk een ander virus was, (gelukkig had hij overgegeven anders had ik het 's avonds pas ontdekt.) Terwijl Juul zijn shirt weer aandeed en op mijn schoot kroop terwijl de arts het receptje uitwerkte zag ik op zijn hals een soort van bloedblaartje zitten. Rare plaats dacht ik nog. Toen ik de arts vroeg of dat wel kon. Keek zij even, " Ja hoor dit is typisch zo'n uuhhh..." Ze maakte haar zin niet af en vroeg of Juul even mee wou lopen naar de lamp. Raar dacht ik nog bij mijn eigen maar stond er verder niet bij stil. De huisarts bekeek het plekje nog eens onder de lamp en zegt tegen mij: Dit is ook een teek. Ik vond het zo raar, een teek in je hals heel klein bijna niet zichtbaar, als je niet goed keek leek het een soort van verdikte moedervlek of een bloedblaartje.

De huisarts heeft dat beestje er met haar nagel uitgewipt en vertelde dat er nog wat verschillende overtuigingen zijn over het verwijderen van een teek. De een wil dat je een tekenpen gebruikt met het gevaar dat je in het beest knijpt waardoor er gif in het lichaam kan komen de ander wil dat je hem er uitwipt zodat je niet in het beestje kan knijpen. Ik had toen al besloten dat dit de eerste 2 en ook de laatste 2 teken van dit jaar en dit leven zullen zijn.

Teken zien er blijkbaar niet altijd het zelfde uit en kunnen de ziekte van lyme verspreiden.Ik heb een link met wat info gekopieerd zodat je weet waar je op moet letten. Ik zelf controleer de kinderen elke avond op teken. Ze zitten niet alleen in de bossen of de duinen maar ook in de heg van je eigen tuin of in de boom op het schoolplein. Wanneer je kind is gebeten of jijzelf natuurlijk houd plek dan goed in de gaten en vergeet niet waar hij is gebeten. Twijffel je maak dan een foto van de plek zodat je je niet kan vergissen. De ziekte van Lyme kan echt heel heftig zijn en is met simpele controle te voorkomen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Teken_(dieren)

Zo zie je maar niks te bloggen dacht ik, toch nog een heel verhaal.

Filmpje? wel of niet???

2008-06-19T22:32:00.002+02:00

Vandaag werd op school de film van de werkweek vertoond. Ik heb hier vorige week al een briefje over gehad. Omdat er op het briefje niet geschreven stond dat de kinderen zelf ook welkom waren, vroeg ik dit aan Antho, hij vertelde mij dat het alleen voor de papa's en mama's was. Ik vond het vreemd, maar als het zo is dan is het zo toch? Gisteren heb ik hem nogmaals gevraagd of hij het zeker wist. En weer was hij ervan overtuigd dat het alleen voor ouders was. Voor de zekerheid zou hij het nog een keer vragen. Hij is er niet meer op teruggekomen en vandaag was hij bij zijn papa.

Om 18.40 uur ga ik samen met Ro naar school benieuwd wat de film ons zal laten zien. Tot mijn verbazing zie ik kinderen lopen. Huh, het was toch niet voor de kids? Ik vraag het voor de zekerheid aan de meester. Tuurlijk wel joh, het was toch hun werkweek? JA het verbaasde mij ook al. Meester Roland verteld nog heel trots dat hij het vandaag nog een paar keer benoemd heeft. Op de een of andere manier is het niet goed tot Antho doorgedrongen.

Ik zit in een dilemma. Moet ik Antho in de waan laten dat het alleen voor ouders was. Zelf de film kijken en hem bij zijn papa laten. Met het risico dat hij morgen op school de vraag gaat krijgen waar hij was, en het verwijt dat ik hem niet heb opgehaald. Of moet ik alles op alles zetten hem op te halen met als feit dat hij ruim 20 minuten van de film zal missen en gestoord zal worden in zijn dag/avondritme bij zijn papa??? Ik weet het niet. Razendsnel gaan mijn hersenen. Voor- en nadelen afwegend neem ik een beslissing. Ik bel Antho op om te vragen of hij nou weet dat de kinderen ook mogen komen. Oh JAAAAHHHH Sh*tttt helemaal vergeten mama, ik wilde je nog bellen toen ik op de BSO was en later bij papa, maar ben het vergeten. Ik overleg met Ron en besluit dat Ro hem als een speer gaat halen. Dan kan hij in ieder geval 3 kwartier van de film zien en de sfeer proeven van de happening.

Terwijl Ro Antho haalt. Sta ik helemaal alleen in de gymzaal. Ik heb een brok in mijn keel. Ik wil en kan niet met andere ouders praten. Ik twijffel heb ik wel het juiste besluit genomen. Haalt hij het wel qua tijd. Wordt het niet te onrustig op deze manier voor zijn koppie, kan hij straks wel slapen???

Dan komt hij binnen, loopt rechtstreeks naar mij, groet me geeft een kus en vraagt waar de meeste is. Direct loopt hij door naar de meester geeft een hand en gaat bij zijn klasgenoten zitten. ( Hoe bedoel je goed afgericht???) Terwijl ik nog steeds naar de film kijk kan ik er niks aan doen dat mijn blik steeds naar Antho zoekt. Ik zie hem nergens zitten. Hij is gewoon verdwenen tussen de kinderen. Als de film afgelopen is, zie ik hem opeens zitten. Hij zit bij een paar andere kinderen, hij heeft een geweldige kleur op zijn wangen en straalt helemaal. Als mijn blik zijn blik vangt kijkt hij mij even lachend aan, zegt nog iets tegen de kinderen, en loopt naar mij.

Terwijl ik dit allemaal zie, weet ik dat toch de juiste beslissing heb genomen. Hij heeft genoten en iets kunnen delen met zijn klasgenoten wat hij anders had gemist.

Wat is er heerlijker dan ...?

2008-06-19T22:23:00.002+02:00

Wat is er heerlijker om te zien dan het gezicht van je kind die blij is met het feit dat zijn speelgoed is uitgezocht en weer overzichtelijk is opgeruimd???

Voor dat blije bekkie doe je het toch??? Dan vergeet je toch meteen die ellendige middag waarop je pijn in je benen hebt van het op je knieen werken? 80 keer in twijffel hebt gezeten of dit stukje speelgoed gemist zal worden als je het weggooid?

Wat een geweldig begin!

2008-06-19T22:01:00.004+02:00

Dinsdag, ik lig in mijn bed te draaien maar kan niet slapen. Morgen heb ik zoveel te doen, het is de hele week al druk en het blijft ook een drukke week, maar morgen spant de kroon.

Als ik woensdagochtend op wil staan, voel ik me ontzettend moe, de dag is nog niet eens begonnen. Hoe moet ik vandaag door komen? Ik dwing mezelf op te staan en wil Antho en Juul gaan wekken. Lege bedden??? Huh, ik heb iets gemist. Beneden zitten ze in hun kleding met DS en PSP portable op de bank. De ontbijt spullen staan nog op tafel, Vuil!? Dit betekend dat ze ook al hebben al gegeten.

WoW!!! Even snap ik er niks van. Wat is er hier gebeurd??? Zijn er alliens geland die mijn kinderen hun plaats in hebben genomen??? Ik weet het even niet meer. Maar dan opeens herinner ik me het gesprek dat ik gisteravond met Juul heb gehad. Hij heeft mij namelijk gevraagd of hij morgenochtend op de DS mag als hij wakker wordt. Ik heb hem toen verteld dat dat alleen mag als hij klaar is met aankleden en eten en als zijn tas met een pakje drinken en een tussendoortje klaar staat. Ok was zijn reactie, wil mama dan kleren voor mij klaarleggen??? Natuurlijk wilde ik dat. Met als resultaat dat ik om 07.30 uur 2 aangekleedde kinderen op de bank heb zitten die er klaar voor zijn om naar school te gaan.

Hoe groot kan de invloed zijn van een in mijn ogen kleine beloning??? Er was deze ochtend geen stress, geen haast en geen boze woorden. In groot contrast met andere ochtenden.

Hoe heerlijk is het om je ochtend op deze manier te beginnen???

Waarom???

2008-06-11T23:34:00.001+02:00

Waarom moet ik elk keer weer opnieuw wassen en strijken???

onafhankelijk???

2008-06-11T18:56:00.003+02:00

Waarom is het steeds belangrijker dat een vrouw op eigen benen kan staan en onafhankelijk is van een man. Terwijl een man zich nog steeds super afhankelijk van een vrouw kan opstellen???

Steeds zie en hoor ik om me heen dat vrouwen 's morgens of 'savonds nog de boterhammetjes voor hun mannetje staan te smeren. De koffie moet gemaakt worden, en niet te vergeten de werkkleding moet klaar liggen. Want dit zelfde mannetje is toch zo verschrikkelijk druk met zijn full time baan. hij gaat 'smorgens immers vroeg de deur uit om de centen te gaan verdienen en komt dan rond 17.00 uur soms eerder weer binnen, om zich met een flesje bier in de hand op de bank te laten te zakken. Hij moet toch immers bij komen van het zware werk wat hij heeft verricht? Als het eten dan op tafel staat moet hij al zijn energie bijelkaar verzamelen om zich te verplaatsen naar de eettafel waar zijn bord met eten al opgediend staat. Vervolgens moet hij die lange zware weg naar de bank weer afleggen om verder uit te rusten. Want tsja morgen staat er weer een zware werkdag voor de deur.

Dit alles wordt gedaan door de lieftallige echtegenote die een part time job buiten de deur heeft en dus zeeen van tijd over heeft. Wat men blijkbaar vergeet is dat deze baan nodig is om dat manlief in tegenstelling tot vroeger niet meer alleen voor het brood op de plank kan zorgen. Dit lieve vrouwtje staat 's morgen op voordat er ook maar iemand in huis wakker is om er voor te zorgen dat de boterhammen voor manlief en kinderenlief klaar staan. ze zorgt ervoor dat iedereen op tijd op staat om niet te laat op school en werk te komen. Vervolgens zal ze de boel wanneer iedereen de deur uit is weer opruimen om zich vervolgens zelf naar haar werk te haasten. Waar het ook zwaar en vermoeiend is. Uit haar werk zal ze zich weer naar huis haasten om ervoor te zorgen dat het eten weer op tafel komt. Wanneer het eten op is en iedereen weer zijn gang gaat en manlief moe op de bank hangt zal zij de afwas doen en de voorbereidingen voor de volgende dag treffen. Op de dagen dat ze niet hoeft te werken, heeft ze het nog drukker dan wanneer ze op haar werk zit. Ze zorgt voor de was en de strijk, de boodschappen, ze maakt het huis schoon verschoont de bedden, brengt de kinderen naar clubjes en sport en zorgt er weer voor dat het eten op tafel staat.

Hoe kan het toch dat manlief nog steeds denkt dat wanneer hij niet thuis is er niks gedaan wordt. Het leven gaat in huis toch door ook als hij er niet is? Het grappige of zielige is dat manlief absoluut niet weet hoe zijn was moet draaien of rekeningen moet betalen wanneer het lieve vrouwtje dit niet kan.

Hoe kan het toch dat vrouwen superflexibel met de tijd mee gaan en mannen stil blijven staan in de tijd dat de man voor het inkomen zorgt en vrouw voor de rest?

Geluk heb ik met een mannetje die ook voor mij zorgt en niet verwacht dat zijn boterhammen klaar staan. Die begrijpt dat je op de dagen dat er niet buitenshuis wordt gewerkt er toch genoeg gebeurd.

Tiener

2008-06-11T13:21:00.002+02:00

Antho zijn verjaardag is voorbij, het is een drukke geslaagde dag geweest. Ik heb zelden iemand zo zenuwachtig zien zijn voor zijn verjaardag. De avond voordat Antho naar bed ging kon hij natuurlijk niet slapen. Logisch welk kind kan dan wel slapen? Maar Antho deed hier nog een schepje bovenop.

Rond een uur of 22.00 sliep hij eindelijk. Ik ging zelf naar bed en liep nog even langs zijn bed. Hij lag zo vredig te slapen. Zijn gezicht was volkomen ontspannen. (op zo'n moment realiseer ik me altijd weer hoeveel ik van hem houd) Onvoorstelbaar dat het alweer 10 jaar geleden is dat ik hem op deze wereld heb gezet. En hoe ondenkbaar was het toen te beseffen wat we allemaal nog met hem mee zouden gaan maken.

Antho trekt een verstoord gezicht draait zich om en slaapt verder. Ik ga snel even bij Juultje kijken vervolg mijn weg naar mijn eigen bed. Voordat ik goed en wel lig hoor ik Antho naar mij toelopen. (shit, hij is wakker) hij vraagt me iets over zijn verjaardag morgen en dat verteld me vervolgens dat hij nog niet heeft geslapen. Ik onderdruk een glimlach en vertel hem dat ik hem net een nachtzoen heb gegeven en dat hij heerlijk lag te slapen. Ik raad hem aan om weer naar bed te gaan en lekker verder te gaan slapen. Helaas lukt dit niet en ligt Antho de verdere rest van de nacht wakker afgewisseld met af een toe een uitstapje naar mijn kamer om een vraag te stellen. Wat niet echt gewaardeerd wordt, morgen wordt het immers een drukke dag met de hele dag door visite. Een klein beetje slaap kan me dan wel helpen om deze dag goed en wat relaxter door te komen. Samen met hem hebben we dus allemaal slaapgebrek op Juultje na die heerlijk heeft liggen knorren.

Nu dacht ik Antho zijn verjaardag zo goed voorbereid te hebben. Ik heb met hem doorgenomen wie we op zijn verjaardag verwachten. Wie ongeveer wanneer komt. We hebben samen de boodschappen gedaan. Samen het huis opgeruimd en de tuin voorbereid. En dan komt hij toch nog met vragen waar ik niet eens over nagedacht heb. Het vreemde is dat hij niet eens wakker heeft gelegen over wat voor kadeautjes hij zou krijgen, maar meer over de organisatorische dingen.

Uiteindelijk heeft Antho een leuke dag gehad. Hij heeft ontzettend veel centjes gekregen en was blij met alle visite. Toen ik zondag naar hem keek besefte ik hoe groot hij aan het worden is.

Ik heb nu een tiener in huis!!!

Terug van weggeweest.

2008-05-26T11:40:00.002+02:00

Anthonij is terug van werkweek. Uit de bus kwam hij direct naar mij toe om me een kroel te geven. Dat is best wel bijzonder wat in het openbaar waar iedereen op je let ga je echt niet zomaar je moeder een kroel geven. Nadat we de tas en zijn slaapzak hebben gevonden gaan we naar huis. Wat was hij moe. Hij is eerst op verkenning gegaan door het huis. Even controleren of alles nog wel bij het oude is. Daarna is hij op de bank in slaap gevallen. Jammergenoeg moest hij wakker worden om Julian van de bso te halen en afscheid van een leidster te nemen.

Het hele weekend is Antho rustig, bijna timide. Heel in de verte voel ik mijn radar die zegt dat er iets niet lekker zit. Mijn gevoel blijkt juist als hij zaterdag avond met mij praat. Wanneer ik naast hem ga liggen om nog even met hem te kletsen verteld hij dat er op de terugweg in de bus iets gebeurd was waar hij een rotgevoel van kreeg. Nadat ik hem vraag of hij erover wil praten verteld hij dat er kinderen waren die een boekje hadden. Uit dat boekje moest hij van hen iets voorlezen. Hij vertelde dat er in dat boekje stond dat een meisje de piemel van een jongen in haar mond deed. Hij verteld dat zich rot voelt dat hij dit gelezen heeft en dat hij bang is dat dat bij hem gebeurd.

Mijn hart breekt, hij ziet er zo ongelukkig uit en ik begrijp ook meteen dat mijn radar nog werkt. Er is echt iets aan de hand. Ik weet niet meteen hoe ik moet reageren. Ik ben wel heel blij dat hij er met mij over spreekt. Een paar maanden geleden was dit nog ondenkbaar. Ik vertel aan Antho dat wanneer hij niet wil dat er iets gebeurd hij dat niet hoeft te doen of hoeft toe te staan. Na nog wat gepraat te hebben wordt hij wat rustiger en valt in slaapt. Zondag overdag lijkt het redelijk te gaan. Hij is nog wel heel erg rustig maar hij zal ook nog wel moe zijn van de werkweek. Toch geeft mijn radar nog steeds aan dat er iets is.

Zondagavond blijkt mijn gevoel weer juist te zijn. Op de slaapzaal hadden jongens een kussen voor hun heupen gehouden en daar "stoot"bewegingen op gemaakt. Toen Antho dat nadeed. ( om voor zijn gevoel geaccepteerd te worden doet hij vaak mee of na) lachten ze hem keihard uit en zeiden dat hij een kussen aan het "droogn**ken" was.

2 keer is hij in de werkweek uitgelachen om iets wat hij niet kent. Hij begrijpt het niet, dit is een onebekend stuk voor hem en hij is hiervoor bang. Hij zegt het niet in die woorden maar je merkt het wel. Hij zag er tegenop om vandaag naar school te gaan.

Als ik erover nadenk voel ik me heel onmachtig. Ik kan nu niet direct iets voor hem doen. Ik kan hem niet in een keer het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes gaan vertellen. Dat is gewoon te veel info in een keer. Wel ga ik vanmiddag naar de meester toe. Ik begrijp dat deze dingen gebeuren. Kinderen onder elkaar doen stoer. Maar ik vind dit wel verontrustend. een 6e groeper is volgens mij helemaal nog niet toe aan deze grappen. In ieder geval Antho niet. Hij wordt er onzeker van. Hij heeft al het gevoel anders te zijn en wil zich al meer bewijzen dan een normaal kind en nu wordt hij nog uitgelachen om iets wat hij niet begrijpt. Ook gaan we beginnen met sexuele voorlichting, maar dat is een proces wat tijd nodig heeft.

Wat kan je nog meer als moeder in dit geval als doen? Hoe ga je hiermee om? Natuurlijk wil ik Antho beschermen en al het kwade voor zijn voeten weghalen. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Ik kan niet de hele dag naast hem staan om te zien of het wel goed gaat. Of hij wel met de juiste kinderen omgaat en of hij wel de goede keuze maakt. Hoe kan het toch dat er nog steeds geen opleiding voor mama's is? Of waarom krijgen we geen handleiding bij de geboorte. Waarom is de oudste een soort van proefkonijn?

Wel heb ik 1 ding aan dit verhaal als positief ervaren: Antho praat met mij. Hij vertrouwd mij en verteld me waar hij mee zit. En voor andere mensen is dit misschien heel gewoon, maar voor ons is dit een vooruitgang. Geen klein stapje vooruit zoals normaal, maar een sprong, een hele grote!!!

Na 14 maanden...

2008-05-26T10:59:00.004+02:00

Yes!!!, wij hoeven niet meer op woensdag naar het zwembad. We hoeven op woensdag niet meer te zoeken naar een zwembroek die steeds weer ergens anders ligt. We hoeven geen tas meer te pakken en te stressen in de auto omdat het weer zo druk is op de weg.

Julian is met vlag en wimpel geslaagd. Hij vond het toch allemaal wel erg spannend. "Wat als het nou niet lukt om door het gat te zwemmen mama?" "Dan doen het je het gewoon nog een keer Juul. Maar het gaat je gewoon lukken, daar hoef je niet bang voor te zijn. Het ging donderdag toch zo goed?" Hij kijkt gelukkig al weer opgeluchter. Juist op het moment van weggaan heeft hij geen last van stres. Hij heeft echt alle tijd. Nog even iets pakken, nog even plassen en nog even wat drinken. etc. Ondertussen ben ik wel gestrest. Ik wil op tijd zijn, er zijn ontzettend veel kinderen die vandaag afzwemmen en parkeren zal lastig worden. Daarbij is het zaterdag en zal het zeker druk zijn op de weg, zeker in de richting van het centrum.

Eindelijk zijn we onderweg naar het zwembad en zijn we ruim op tijd. Juul help ik met omkleden en dan kan het feest beginnen. Juul loopt met een gespannen koppie naar het zwembad. Gelukkig heb ik hem nog wel gezegd niet onder de douche te gaan. Hij moet zijn kleren droog houden. Hij keek me echt verbaasd aan. Niet onder de douche??? Maar als je gaat zwemmen moet je toch eerst douchen? Ja klopt Juul. Alleen vandaag is het anders. Oh oke. Dan ga ik niet onder de douche.

Eindelijk gaat het dan gebeuren. 14 maaanden zwemles hebben we achter onze kiezen. En dat was echt niet het leukste moment van de week. Elke keer maar weer Julian ervan overtuigen dat hij toch echt vandaag naar zwemles moet. En dat wanneer hij niet gaat, hij zijn diploma niet haalt en dus ook nooit alleen in een diep zwembad mag zwemmen. Gelukkig liet hij zicht toch atlijd wel weer overhalen. Het ging niet altijd even makkelijk.

Maar nu zijn we van de woensdagmiddag af en kunnen we wat anders gaan doen. De zomer begint en wat is er nou leuker dan met mooi weer een uitstapje te maken of naar een openluchtzwembad te gaan? Wel is nu onze zaterdag bepaald. s'Morgens vroeg om 08.30 uur moet hij voortaan in het water liggen en heel eerlijk gezegd ben ik geen ochtendmens en kijk ik er ontzettend tegen op om zaterdags zo vroeg op te staan. Gelukkig is het maar 1 keer in de 2 weken, want papa zal ook met hem naar zwemles gaan. En gelukkig gaat je B-diploma over het algemeen toch wat sneller. Mischien mag hij in julie wel weer mee afzwemmen. Ik hoop het echt!!!

Toch wel

2008-05-22T22:42:00.003+02:00

Ik heb een zoon die Julian heet. Hij gaat al 14 maanden naar zwemles. Elke woensdag ligt hij in het zwembad. Elke woensdag doet hij weer zijn best. In het begin ging het heel erg hard. Hij ging van het 1e badje naar het 5e badje in een paar maanden tijd. Helemaal geweldig.

Maar toen kwam hij in bad 5, en ook dat ging goed. Op zijn rug zwemmen ging goed, op zijn buik zwemmen ging goed. En ook de rug- en borstcrawl gingen goed. Het springen als een potloodje ging goed en het watertrappelen ook. Alleen dat gat onder water waar hij doorheen moest zwemmen ging niet goed. Bijna een jaar heeft hij erover gedaan om daar in een keer door heen te komen. Vorige week woensdag ging het niet. Meester Leo zei dat hij vrijdag nog maar een keer moest komen want zaterdag 24 mei is het afzwemmen en als het gat nou goed gaat dan mag hij mee afzwemmen. Maar helaas vrijdag ging het weer niet. Gisteren lukte het hem wel 1 keer maar op het nippertje. Als hij vandaag nou nog een keer zou komen en het gat wel zou halen dan mag hij zaterdag toch nog mee afzwemmen....

En vandaag gebeurde het!!! 3 keer achter elkaar zonder problemen, op zijn gemak zwemt hij erdoorheen. Waar hij al die tijd zo'n moeite mee heeft gehad. lukt vandaag wel en Zaterdag gaat weer lukken. Dat kan gewoon niet anders.

Halverwege

2008-05-21T19:05:00.003+02:00

Het is woensdagavond. Er zijn al twee kaartjes op de brievenbus richting Leersum gaan. Zal hij het leuk vinden om een kaartje te krijgen? Of zal hij ze openen, lezen en naast zich neerleggen zonder dat het hem wat doet? Zullen de woorden betekenis voor hem hebben. Zal hij begrijpen dat we hem missen?

Vaak kan ik hem niet begrijpen, begrijp ik niet wat er in zijn koppie omgaat. Als ik goed in mijn vel zit, praat ik graag over wat ik mee heb gemaakt. Maar Antho sluit het af en gaat door, wat maandag gebeurd is kom je op woensdag echt niet meer te weten laat staan op vrijdag. Ik ben dan ook reuzebenieuwd of hij er nog over zal vertellen, en wat hij dan zal gaan vertellen.

Raar is dat ik weet dat Antho veel zorg nodig heeft, maar ik kom er nu achter hoeveel dat het eigenlijk echt is. Elke avond met etenstijd heb ik het gevoel dat ik iets vergeet. Waar komt dat gevoel toch vandaan? Oh ja, medicijnen van Antho, maar die krijgt hij daar dus hoef ik nu niet op te letten. In de ochtend het zelfde, geen drankje waar ik op hoef te letten. Ik heb al een paar dagen een bepaalde soort rust in huis die ik verontrustend vind. Er komen geen vragen, geen verwijten, maar ook geen onverwachte verhalen en moppen. Maar er zijn ook geen discussies die worden aangegaan. Geen onverwachte geluiden die nergens op slaan. Mijn aandacht wordt niet constant opgeëist. Alleen een Juultje die vraagt of hij buiten mag spelen, verteld dat hij zich verveeld zonder zijn broer, vraagt of hij wat te drinken mag of vraagt hoe laat het is.

Opeens moeten we zelf de hond ook weer eten geven. Ik wist wel dat Antho graag voor de dieren zorgt en dat hij dat eigenlijk automatisch doet. (altijd als wij aan tafel zitten te eten, staat hij plotseling op om Nala eten te geven) Maar ik had niet verwacht dat het er zo ingebakken zit dat Nala 's avonds soms bij mij komt staan blaffen, omdat ik haar nog geen eten heb gegeven.

Ook besef ik nu dat Anthonij Julian bezig houdt en dat dat wel heel erg prettig is. Zonder Anthonij verveeld Julian zich toch sneller. Toen de werkweek nog ging beginnen dacht ik; dat zal wel een heel rustig weekje worden, maar echt rustig is het niet. Het leven vol met afspraken en verplichtingen gaat gewoon door. Waardoor ik niet echt tot rust kan komen. Morgen is er weer een drukke dag en vrijdag komt hij al weer terug. En als ik heel eerlijk ben verheug ik me erop dat hij weer thuis zal zijn. Maar ik zie er ook als een berg tegenop. Hij zal verschrikkelijk moe zijn en als hij moe is, is hij echt ontzetten moeilijk in de omgang. En omdat ik me zelf ook zo reuze moe voel, echt heel erg moe, kan ik alleen maar hopen dat ik het geduld zal hebben om zijn buien aan te kunnen.

Nu is hij echt op werkweek.

2008-05-19T16:07:00.005+02:00

Afgelopen nacht heb ik gewoon niet geslapen. Ik kon alleen maar denken aan het feit dat Antho vanmorgen op werkweek ging. De hele tijd spookt het in mijn hoofd. Zal hij zich wel redden. Zal hij naar het weer kijken als hij zich gaat aankleden? ( Hij draait er zijn hand niet voor om, om met 30 graden buiten in een langebroek en trui te gaan lopen of juist wanneer het koud is een korte broek aan te doen.) Zal hij geen vreemde kledingcombi's maken? Ik heb wel allemaal stelletjes gemaakt toen ik met hem inpakte maar hij was er niet echt bij met zijn hoofd. Zal hij wel alle spullen terug vinden in zijn tas? Zijn we ondanks dat we alles van het lijstje hebben ingepakt, niks belangrijks vergeten?

We hebben de meester nog een extra briefje in zijn hand geduwd waarin ik vraag of hij wil letten op het feit dat Antho niet te veel wit brood mag eten en dat hij zich na het douchen echt moet insmeren. Hij vindt dat niet zo belangrijk, maar na een paar dagen wanneer zijn huid helemaal droog is en het gaat jeuken heeft hij daar toch wel spijt van. De meesteer moest alleen maar lachen toen hij heet briefje kreeg. Wat zal hij gedacht hebben? Weer zo'n mama die het moeilijk vind dat haar kind op werkweek gaat?

Het is nu middag 16.15 uur en ik wil gewoon even bellen om te vragen of ze wel goed zijn aangekomen. Ik wil weten of hij nog vragen heeft. We mogen niet bellen tenzij het om een spoed geval gaat. Ik weet wel dat het geen spoedgeval is maar voor mij wel, want hoe kan ik rust vinden als ik niet weet hoe het met hem gaat?

Loslaten noemen ze dat, nou ik vind het best maar nu nog niet. Het kind moet nog 10 worden, mag ik dan voor hem zorgen? Een weekendje weg is te overzien, dan is er begeleiding van 2 mensen op 4 kinderen. Nu loopt er een meester op een klas rond. Die meester checkt echt niet of iedereen een schone onderbroek aan heeft of zijn tanden gepoetst heeft.

Ik denk dat het niet anders is dan het maar te accepteren en af te wachten hoe hij vrijdag terugkomt. Ik hoop dat hij heel veel plezier heeft en dat ze ontzettend goed weer zullen hebben. Ik ga me deze week maar op Julian storten (arm kind) en voor ik het weet zal het vrijdag zijn. Maar voor nu heb ik even 1 kind om voor te zorgen en mischien moet ik daar maar even van genieten. Even quality time voor mij en mijn kind. En wat meer rust dan er normaal in huis is.

In de krant

2008-05-17T14:36:00.005+02:00

In het AD Rotterdams dagblad van van vandaag staat een artikel over de glijbaan waar Antho zijn avontuur heeft beleefd:

Ik had er eigenlijk even niet meer aan gedacht toen ik werd gebeld, het nummer op mijn display herkende ik niet, toen ik opnam bleek het een medewerker van Radio Rijnmond te zijn. Hij vroeg of hij een kort interview met ons mocht over het incident. In hele korte moest ik heel goed nadenken. Ik wil niet in het middelpunt staan maar vind wel dat de glijbaan onder de aandacht moet worden gebracht. Dan moet het maar. Antho kan niet bij het interview zijn, maar het vriendje van Antho en zijn mama wel. Het was een kort gesprekje. Ik denk dat ik de beste man nog geen kwartier heb gezien maar ik ben wel blij dat mijn telefoontje met de deelgemeente en het AD ervoor hebben gezorgd dat er intussen een bord is geplaatst met een waarschuwing. Of het bord op de juiste plaats staat is een andere vraag, maar er staat een bord. Op Maandag komt er al een instantie die de veiligheid van de glijbaan opnieuw bekijkt en er staat een artikel in de krant die de glijbaan onder de aandacht heeft gebracht zodat men de herkeuring wel serieus moet nemen.

Het is natuurlijk maar een begin, de glijbaan staat er nog. Het waarschuwingsbord is niet duidelijk zichtbaar voor ouders, kinderen zullen het bord in hun enthousiasme zonder lezen voorbij rennen. En we moeten nog maar afwachten wat de uitkomst van het onderzoek zal zijn en wat voor actie hierop zal worden ondernomen.

Wel ben ik blij dat dit nu allemaal gebeurd, ik zat vanmorgen na het gesprek met Radio Rijnmond namelijk te bedenken dat wanneer de mama van het meisje dat vorig jaar haar wenkbrauw had gescheurd deze acties had ondernomen, het Anthonij vorige week waarschijnlijk niet was overkomen.

Het radioprogamma zal maandagochtend tussen 07.00 uur en 09.00 herhaaldelijk worden uitgezonden op Radio Rijnmond.

Voor nu wens ik jullie verder een heel prettig weekend.

Glijbaanavontuur met foute afloop

2008-05-08T11:57:00.005+02:00

Woensdagochtend, ik ben samen Julian, Antho is aan het logeren bij een vriend. Julian verveeld zich en heeft al een paar keer gevraagd wanneer Antho weer thuis komt. Ik vertel hem dat we wat gaan eten, mama dan even half uurtje gaat liggen in de hoop dat de hoop dat mijn hoofdpijn dan wat zakken als mijn telefoon gaat: "Hoi met mij", zegt een vriendin. "We zijn nog maar 5 minuten in de speeltuin in het Zuiderpark en het is helemaal niet goed gegaan, Antho en mijn kinderen zijn van de glijbaan gegaan en het ging veel te hard. Antho heeft nu een scheur in zijn wenkbrauw". Ze was onderweg naar de EHBO. Ik heb direct mijn sleutels gepakt en ben met Juul naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen, was Antho al aangemeld en zat in de wachtkamer te wachten.

Er was een pleister over zijn wenkbrauw geplakt. Ik vroeg hoe het nou precies was gebeurd. Anho vertelde dat hij in de glijbaan veel te hard was gegaan, doordat er een bochtje en humpje in de glijbaan zit, was hij door de hele glijbaan gevlogen, met als gevolg een gebroken pols, 2 brandwonden, 1 op zijn buik en 1 op zijn rug en niet te vergeten de scheur in zijn wenkbrauw. Om 12.30 uur zaten we op de EHBO en om 15.30 liepen we weer buiten.

Wat moet je doen als een kind dit aan een ritje glijbaan overhoud??? Ik ben direct doorgereden naar gemeentewerken. Laat hen maar uitleggen hoe dit kan gebeuren. De persoon die mij te woord kon staan was niet verantwoordelijk, maar de persoon die dit wel was zou morgen weer aanwezig zijn. Vanmorgen nadat Antho voor controle in het ziekenhuis is geweest, zijn we weer naar gemeente werken gegaan. Dhr. Peerdeman was niet binnen, maar zou voor ons terugkomen. De man was vriendelijk en vond het ontzettend vervelend wat er was gebeurd. De glijbaan was gecertificeerd, goedgekeurd en veilig bevonden, dit had dus niet mogen gebeuren. Dhr. Peerdeman zal de instantie die deze goedkeuringen heeft gedaan bellen en vragen om een nieuw onderzoek. Wel zou de glijbaan openblijven want dit was pas het eerste geval in 1,5 jaar. En onlangs waren de klimnetten naar de glijbaan toe voor veel geld vervangen. (En ja je kan natuurlijk niet iets sluiten waar veel geld in gepompt is.) Ik hoop dat Antho de eerste en de laatste is die een dergelijk afloop van zijn glijbaan avontuur overhoudt. Wel heb ik al gehoord dat er veel meer kinderen met pijn, brand- en schaafwonden uit de glijbaan komen.

Het meest vervelende voor Antho is natuurlijk dat hij voorlopig niet nat mag worden, met dit warme weer dus niet met waterpistolen kan spelen, niet naar het strand of naar een zwembad kan. Over een kleine 2 weken gaat hij op werkweek. We hopen heel hard dat het gips er dan al vanaf mag omdat het om een twijgbreukje gaat. Het is zijn eerste werkweek en hij heeft zich er al zo op verheugd. En dan natuurlijk niet het litteken vergeten dat hij in zijn wenkbrauw overhoud aan de scheur.

Ik zit me de hele tijd af te vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren en of ik wil of niet het houdt me toch bezig. Hoeveel kinderen zijn er al door die glijbaan gegaan en er niet uit gekomen zoals ze euit zouden moeten komen? Hoeveel moeders hebben geen melding gemaakt, en hebben het er bij gelaten???

Als je je afvraagt om welke glijbaan het gaat: In het zuiderpark hebben ze een nieuw speelterein voor kinderen gemaakt. Het moest volgens de heer Peerdekoper de leukste en uitdagenste openbare speeltuin van Nederland worden. Het is de speeltuin vlakbij Ahoy.

Hieronder vind je een foto van de glijbaan.

twijffels

2008-05-04T22:37:00.002+02:00

Vanmorgen zat ik de kadootjes voor onze juul in te pakken. In een keer sloegen de twijffels toe. Zal hij het wel leuk vinden vandaag? Hebben we wel de juiste keuze gemaakt bij het kadootje kopen. Vind hij de kleding wel leuk die ik voor hem gekocht heb. Zal hij verrast zijn door de versierde achtertuin??? Heb ik wel de juiste keuze's gemaakt zodat hij niet teleurgesteld zal zijn over zijn feestje??? Zal hij er niet meer van verwacht hebben???

Helaas konden een behoorlijk aantal mensen die we hebben uitgenodigd niet komen. Jammer, want hoe meer zielen hoe meer vreugd toch? Maar gelukkig leek Juul er niks van te merken. Hij was blij met elk kadootje die hij kreeg. Het was werkelijk allemaal een schot in de roos. Van een voetbal, geld tot aan een Starwarslego. Hij heeft heerlijk gespeeld met zijn vriendjes, eerst in de tuin en vervolgens buiten de tuin. Gelukkig had hij nog wel tijd om te eten.

Al een poosje heb ik zitten vissen wat hij nu zo graag voor zijn verjaardag wilde en dat was natuurlijk ( welk kind wil dit niet) een Nintendo DS. Niet de meest geringe wens. Ik heb dan ook met Juul afgesproken dat hij centjes voor zijn verjaardag zou vragen zodat hij dan zelf eentje kon kopen.

Gisteren heeft hij bij zijn papa al zijn verjaardag gevierd en centjes gekregen. Toen hij vandaag bij ons werd gebracht, vertelde hij dan ook vrijwel meteen dat hij al 80.00 euro had.!!! Nadat hij vandaag ook nog geld had gekregen van ons en beide opa en oma's, had hij genoeg bij elkaar voor een DS. Deze avond aan het einde van het feestje toen het wat rustiger was vroeg ik hem of hij van mij nog een kadootje wilde, hij moest voor dat kadootje dan wel centjes geven. Zomaar begon hij te huilen. Natuurlijk wilde hij nog wel een kadootje, maar dan kon hij geen DS meer kopen. Hoe moeilijk was dat!!!

Ik heb hem gezegd dat hij eerst maar eens het kadootje moest gaan openmaken en dat hij dan maar de centjes moest geven. Wat hij was hij blij verrast toen hij zag dat er een DS in zijn kadootje zat. Natuurlijk begreep hij dat mama de DS alvast had gekocht En natuurlijk wilde hij deze ruilen voor wat centjes die hij had gekregen voor zijn verjaardag. Hierover had ik zo getwijffeld, is het wel verstandig om alvast een Ds te kopen. Zal hij niet van gedachten veranderen en toch liever wat anders willen? Wil hij hem niet liever zelf kopen in de winkel, met zijn geld naar de winkel toe en dan zelf een uitkiezen? Ik heb in de winkel echt staan twijffelen. Ik stond met de DS in mijn handen er waren er nog 6 op zaterochtend, morgen was koopzondag en dinsdag zou de eerste dag zijn dat ik tijd had om met hem naar de winkel te gaan. Moest ik het risico nemen dat ze dan uitverkocht zijn en hij weer 10,00 euro meer moet betalen? Of zou ik hem alvast mee nemen en hem geld uit besparen? Wat was mijn beslissing uiteindelijk (gelukkig) een schot in de roos. Ik heb hem niet vaak zo blij zien zijn met een kadootje. Nu kon hij al spelen met zijn DS en hoefde hij niet meer te wachten tot we naar de winkel konden. Hij heeft nog geld over, zoveel had hij gekregen, en van dat geld gaan we samen in de winkel spelletjes kopen voor zijn DS.

Wat ik vandaag heb geleerd is dat ik als mama toch wel een beetje weet wat mijn kinderen graag willen en wat ze blij maakt. En dat die twijffels maar eens overboord moeten. Makkelijk gezegd en bij de volgende beslissing zal ik weer net zo hard twijffelen. Maar hopelijk maak ik ook dan weer de juiste beslissingen.

7 jaar!!!

2008-05-02T11:07:00.004+02:00

Morgen wordt Julian al 7 jaar oud! Mijn kleine mannetje wordt nu echt groot. Heel lang was hij dat kleine kindje, het liefst werd hij gedragen, niet omdat hij lui is, maar omdat hij het kroelen tijdens het dragen zo heerlijk vind. Altijd zijn wang tegen mijn wang. Omdat Juul een licht poppetje is til je hem ook nog zo makkelijk even op. "Even een draagkroel, mam" en hop daar til ik hem alweer op.

Maar nu hij bijna jarig is vind er een kleine gedaantewisseling plaats. Hij wordt groter en gaat een mening krijgen. Hij is niet meer dat makkelijke kind wat hij altijd was, hij pastte zich altijd aan naar zijn omgeving, naar zijn broer of naar andere kinderen, maar nu niet meer. Als hij iets wil dan wil hij dat. En als hij iets niet wil, tjsa dan wil hij het ook echt niet. Hij begint nu echt zijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen en hoe geweldig is dit om te zien. Maar ook zo moeilijk, nu moet ik echt gaan beginnen met hem los te laten, kleine beslissingen al zelf laten nemen en wat vind hij dat moeilijk, hij is een echte twijffelaar en het kan lang duren voordat hij zijn beslissing neemt. Het meest moeilijke vind ik dat hij zo verschrikkelijk twijffelt zichzelf en niet in zichzelf geloofd. Hij kan soms zo verdrietig zijn omdat iets hem toch niet gaat lukken. Ik voel me op zo'n moment zo machteloos, hoe kan ik dat kleine ventje het gevoel geven dat hij het gewoon moet proberen en dat hij dan zal zien dat het hem toch wel lukt? Gelukkig probeerd hij het toch vaak wel en ziet dan ook dat het hem wel lukt. En wanneer hij die succeservaringen heeft dat zie je hem helemaal trots op zich zelf worden. Hoe heerlijk is dat?

Ook onopgemerkt vinden er veranderingen plaats. Een paar weken geleden liep ik te mopperen dat hij nu maar eens een keer zich moest gaan aan kleden omdat hij daar nu wel groot genoeg voor was. Wat een drama kon hij daarvan maken. En nu? Ik weet niet eens hoe lang al, maar ik geef hem 's morgens zijn kleding en hij kleed zichzelf aan. Heel lang ging hij absoluut niet alleen naar boven, niet overdag en ook niet 'savonds. Maar gisteren moest hij boven iets wegleggen en tot mijn verbazing ging hij gewoon zonder bang te zijn. 's Avonds is dit nog een probleempje maar ja niet alles veranderd in een keer. Oh ja wat ik natuurlijk niet mag vergeten is dat zijn eerste tand al gewisseld is. Hij is laat maar toch het is gebeurd!

Nu wordt hij 7 jaar en ik hoop dat hij heel veel succeservaringen gaat krijgen waardoor zijn zelfvertrouwen gaat groeien en geen beren meer op zijn weg ziet staan. En ik hoop hem daarbij kan helpen en hem het gevoel kan geven dat ik er altijd ben om hem op te vangen als het toch even niet lukt.

Wat heb ik genoten!!!

2008-04-27T22:38:00.000+02:00

De afgelopen tijd ging het allemaal niet echt lekker ik voelde me ontzettend geblokkeerd en verschrikkelijk moe. Het lukte me niet om echt te genieten en zag overal als een berg tegenop. Maar wat een verschil want:

Wat heb ik genoten van vandaag!!! Ik heb echt heerlijk in de tuin kunnen zitten, gewoon met een boek in het zonnetje. Maar wat ben ik tot rust gekomen en wat heb ik bij kunnen tanken. Ik voel me even helemaal lekker ontspannen. Wat een dagje zon en goed boek kunnen doen zeg!!! Morgen begint de drukte van het normale leven weer, maar ik zie er nu minder tegenop dan anders. Straks ga ik lekker in een net verschoond bed liggen.

Wat kan een mens zich nog meer wensen???

Echt zondag

2008-03-09T15:41:00.002+01:00

Het is vandaag echt zondag. Heerlijk tot aan de middag op bed liggen lezen. En toen achter de pc gekropen om mijn mail natekijken. En toen ... op de bank met een filmpje. Gewoon de hele dag helemaal niks!!! Dus ook niets om te vertellen.

Ik ga weer naar mijn bank met dekentje voor de volgende film.

Hoe dankbaar.

2008-03-08T23:05:00.003+01:00

Ik zit me eigenlijk net te beseffen na het lezen van Liesbeth haar blog hoe gelukkig en dankbaar ik mag zijn. Julian is gewoon een heerlijk gezond kind waar niks aan mankeert. Anthonij is dan een Pdd-nosser, en kan behoorlijk moeilijk zijn in de omgang maar verder is hij gezond. Ik hoef niet bang te zijn dat zijn ziekte een terminale fase ingaat, en ik hem ga zien aftakelen.

Het klinkt heftig allemaal, maar het zijn wel de feiten. En daarom ben ik super dankbaar voor het feit dat ik 2 gezonde kinderen heb waar ik elke dag van kan genieten!

2e lo Moth

2008-03-07T17:20:00.005+01:00

Gisteravond heb ik het 2e lo-tje van mijn Moth boekje gemaakt.

Omdat ik het 1e lo-tje een beetje kaal vond heb hem wat meer afgemaakt.

Gelukkig is het weekend en kunnen we even rustig aan doen. De kindjes zijn bij hun papa en verder hebben we niet echt plannen. Ik ga morgen even naar een expositie van de persoon die die cursus fotografie geeft, ook wil ik nog even wat foto's maken voor de opdracht Diafragma. Als ze lukken zal ik ze laten zien.

Nu ga ik atwt kijken. Fijn weekend

Memorie of the hearth

2008-03-06T11:32:00.006+01:00

Ook dit albumpje heb ik via Bag of memories gemaakt.

Het was even een gepriegel en 2 keer dacht ok nu stop ik ermee, maar ik heb volgehouden en ik ben superblij met het resultaat.

Het lo-tje formaat 10cm bij 16cm (superklein en weer een gepriegel) is nog niet helemaal af. Ik moet daar ook nog even voor gaan zitten. Maar ik wilde hem wel even laten zien om een idee te geven hoe het albumpje gaat worden.

als je op de titel van deze blog klikt kan je je aanmelden om het filmpje te zien waarin het albumpje gemaakt wordt.

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt, laat je een berichtje achter???

Jaarboek 2008

2008-03-06T11:14:00.004+01:00

Geinspireerd door de site van Bag of memories heb ik een jaarboek 2008 gemaakt. De bedoeling is om elke maand een blz of 2 erin toe te voegen met herinneringen aan deze maand.

Ik ben zelf wel blij met het resultaat. Het is voor mijn gevoel nog niet helemaal af maar dat komt nog wel.

Op dit moment zijn we erg druk, Anthonij heeft maandag en dinsdag met hele hevige buikkrampen thuis gezeten. Het arme ding, hij lag af en toe weer te kronkelen van de pijn!. Zo goed en zo kwaad als dat het ging hebben we tussendoor de zolder opgeruimd. Zometeen de laatste loodjes. En dan morgen alle spullen naar de inzamelingplaats van het grof vuil.

Dit weekend gaan de kids naar Ron, dus ik kan dan even mijn gang gaan, de zolder even goed schoonzuigen de dozen met baby en kinderkleertjes uitzoeken. Ik moet nog wat foto's maken voor de cursus fotografie en ik wil natuurlijk ook nog scrappen. Dus toch weer een druk weekend, maar wel een relaxed weekend waarin ik even geen rekening met hoef te houden.

Tijd gaat zo snel!!!

2008-02-25T15:11:00.007+01:00

Tot mijn grote verbazing is het al weer veel te lang geleden dat ik heb geblogged. De tijd gaat ook zo snel!!!! Er is hier van alles gebeurd, maar daar zal ik je niet mee lastig vallen.

Het is nu vakantie en de kinderen zijn vanavond naar hun papa gegaan en komen woensdag ochtend terug. Morgen ochtend ga ik eerst even lekker hardlopen en daarna wil even dweilen. Als dat klaar is ga ik scrappen tot diep in de avond ;-)

Hieronder vind je de laatste lo die ik van de kids samen heb gemaakt.

Gisteren werd het zoontje van een vriendinnetje van Ro 2 jaar. Ik heb voor hem een minialbumpje gemaakt waar foto's van zijn 2e verjaardag in kunnen. Ik zal niet het hele album laten zien. Je vind hieronder 2 blz uit het album: nb. zoals je hieronder ziet kan op de rechterblz een extra blz. naar rechts geopend worden. Zo is het hele boekje gemaakt.

En nog een blz

Voor nu ga ik lekker naar bed. Straks struikel ik morgen nog over mijn wallen 8)

Verwend

2008-01-17T19:40:00.001+01:00

Vandaag moest ik met Anthonij langs de huisarts, daarna moest ik naar een bijeenkomst, dit zou maar een uurtje duren en Anthonij bleef even alleen thuis. Vervolgens snel naar huis, wat eten en naar door naar de dermatoloog, Anthonij was zijn eczeem doorverwezen. Een beetje druk dus. Toen ik thuis kwam stond volgende verassing voor mij klaar:

natuurlijk lag er meer op het bordje, maar ik was vergeten eerst een foto te maken voordat ik begon te eten.

Op het briefje staat:

Omdat je zo hard werkt een diner!

Voor Anneke/mama

Van Anthony

ps

Drink snel op anders word je thee koud.

Ik vond het gebaar zo geweldig lief dat ik het even wilde delen.

Hotel Anneke

2008-01-17T09:47:00.000+01:00

Julian is een kind dat zich op dit moment heel erg afhankelijk van mij opstelt. Hij vraagt overal hulp bij en wil constant bij mij zijn en mijn aandacht hebben. Hij is ook nog eens verschrikkelijk traag. Als we naar school moeten doe ik er ruim een kwartier over voordat ik hem de duur uit heb. Wanneer ik hem zeg zijn schoenen te pakken, loopt hij in richting van de gang, maar gaat onderweg alweer ergens mee zitten spelen. Of hij gaat helemaal niet. Als ik dan zeg dat hij op moet schieten heeft altijd een smoes klaar. ( ik weet toch niet waar ze staan!!!)Met zijn jas en tas is gaat het het zelfde. Met het naar bed gaan is het het zelfde liedje. Hij gaat niet naar boven of gaat daar zitten spelen. Hij durft op dit moment niet alleen boven te zijn. Als ik hem zeg zich uit te kleden, weet hij niet of de kleding in de was moet of niet, en dat is dan vervolgens een reden om je kleren aan te laten. Als hij tanden moet poetsen en ik geef de tandenborstel met tandenpasta niet in zijn hand? Dan duurt dit ook nog weer heel lang. Over zijn eten kan hij een uur doen, het liefste wordt hij gewoon gevoerd als een klein kind.

Julian gedraagd zich echt alsof hij in een hotel zit, eigenlijk nog erger. Het eten staat voor hem klaar. Hij pakte eerder zelf zijn drinken, maar daar wordt nu ook weer iedere keer om gevraagd. Bij het aankleden vraagt hij negen van de tien keer mij hulp.

Ik heb daarom ook besloten dat we maar wat taakjes gaan instellen. Ook al is hij pas 6 jaar, hij kan heus wel hier daar helpen en weer wat zelfstandiger worden. En op deze manier krijg ik ook weer een beetje adem.

Onverwacht thuis van school

2008-01-16T17:40:00.000+01:00

Het is een feit dat Anthonij vaak last heeft van eczeem. Vooral op zijn linkerarm zit vaak een plek. Het jeukt en soms doet het pijn. Anthonij kan hier echt heel erg chagarijnig van worden.

Voor het weekend werd de plek lelijker, roder en groter. Daarom zijn we naar de dokter gegaan. Na een deskundige blik van de dokter gaf ze aan dat het "onstoken" was en kregen hij een zalfje met een bacterie remmende werking. Nu moest het snel over zijn. Helaas was dit niet geval en moesten we maandag weer naar de dokter. De plek was 2 tot 3 keer zo groot geworden, jeukte en deed nu echt pijn, ik mocht er niet eens meer naar wijzen!!! Anthonij kreeg nu penniciline pillen. De dokter vertelde dat Anthonij op dit moment echt niet naar school mocht en dat alles wat hij aanraakte goed schoongemaakt moest worden. Dit betekende dus dat Anthonij thuis moest blijven... Het eerste waar Anthonij aan dacht was het HAKObal toernooi op woensdag wat hu nu moest missen. Hier had hij zich zo op verheugd!!! Hij voelde zich heel boos en teleurgesteld, maar later zei hij zelf ook dat hij met zo'n arm niet kon spelen. Stel je voor dat er een bal heel hard tegenaan wordt gegooid.

Anthonij was er echt niet lekker van. Hij was hangerig en speelde maar weinig, wou niet achter de pc en keek alleen maar een beetje tv. Hij wilde zelfs overdag slapen. Als ik heel eerlijk ben heb ik wel genoten van deze dagen. Hij was zo lief en begripvol, als ik wat vroeg deed hij het zonder mopperen en ik kreeg zelfs regelmatig een beker thee. Hij sprak zelfs met twee woorden! Het was gewoon echt gezellig. Het leek wel of zijn autisme even uitgeschakeld was.

De pillen hebben hun werk al redelijk gedaan en de ontsteking is weg. Anthonij mag dus weer naar school en thuis zal de rust weer terugkeren. Hij is ook weer aan de beterende hand want vandaag kreeg ik weer een paar boze blikken en is hij zelfs boos op mij geweest. Eigenlijk is dit jammer maar ik ben wel blij dat hij zich weer beter voelt.

Van Bengel naar Engel (zolang het duurt natuurlijk)

2008-01-09T22:41:00.000+01:00

Voor mijn gevoel is het helemaal nog niet zo lang geleden dat ik heb geblogged. Maar als ik kijk naar de datum dan schrik ik!!! 20-12 december dat is bijna 3 weken geleden.

En dat terwijl er zoveel gebeurt is... De kerstdagen, het oud- en nieuwfeest, gewerkt en de kids waren natuurlijk thuis. In eerste instantie was het een drukke en hectische periode waar ik heel erg tegen opzag. De onsrust in Anthonij die gepaard gingen met de nodige uitspattingen. Zelfs op de BSO ging het gewoon echt niet meer. Het was zelfs zo erg dat ik moest komen voor een gesprek. Dit met als reden dat Anthonij zijn gedrag echt moet veranderen anders moet er naar een alternatief gekeken worden!!! Ik heb het daar echt even heel moeilijk mee gehad. Voorheen beperkten de problemen zich eigenlijk tot mij als zijn moeder en de mensen die heel dicht bij hem stonden. Maar hij wordt groter en de problemen daarbij ook.

Gelukkig is de vakantietijd voorbij en zitten we weer terug in het ritme van alledag en tot mijn grote verbazing zijn we hier gewoon in gegleden zonder problemen. Zelfs Anthonij is op dit moment de rust zelf. Hij luistert, wat ik vraag doet, hij zonder echt veel protest te geven. Er heerst een heerlijke ontspannen rust in huis en ik voel me hierdoor gewoon heel goed op dit moment. Ik ben wel moe, maar dingen kosten op dit minder energie waardoor die vermoeidheid een minder groot obstakel lijkt.

Morgen is het donderdag en dat betekend papadag, dit weekend gaat Anthonij en Julian mag een keertje mee weer logeren op stuiterweekend. En ik vind het voor het eerst jammer dat ze gaan. Voor het eerst sinds hele lange tijd kan ik weer genieten van mijn kindjes/gezinnetje en WOUW wat voelt dit lekker!!!

Bijna kerst

2007-12-20T11:07:00.000+01:00

Het is een drukke tijd. Kerstdiner op school. Een begeleidingsplan tekenen op school. Kinderen krijgen donderdagmiddag al vakantie. Vrijdag is het straatfeest voor de kinderen. Brigitta komt nog een keer langs en ik heb er niet aangedacht dat ik nog nieuwe kleren voor de kinderen moet kopen.

Vroeger, (ja vroeger, ik ben nu 30 dus mag ik dat nu wel zeggen) toen ik nog klein was, vond ik kerst altijd spannend. Heel gezellig, we gingen altijd naar oma en we mochten onze nieuwe kleren aan! We deden niet aan kerstkadootjes onder de boom maar vaak hadden we oma nog niet gezien sinds Sinterklaas en was er toch vaak een kadootje. Ik vond kerst altijd helemaal geweldig. heel veel lekker eten, naar de Chinees met mijn opa en oma. 2e kerstdag de soep van oma Groningen

Nu zit ik me steeds af te vragen of de kinderen later de zelfde herinneringen aan kerst zullen hebben. Of beleven ze het heel anders. Ik bedoel het gevoel van spannend en de dag ervoor niet kunnen slapen en toch voor dag en dauw wakker zijn heb ik niet meer. Komt dit omdat ik ouder wordt of veranderd het voor iedereen??? Ik houd er maar op dat het aan mij ligt en doe ik dus ontzettend mijn best om er voor te zorgen dag de kinderen later de zelfde prettige herinneringen aan kerst hebben als ik nu heb.

We gaan nog wel een probleem krijgen met de kleding kopen. Voor Juul zal het wel meevallen. Hij vind veel mooi en passen is voor hem ook niet zo'n probleem. Voor Anthonij is dit een ander verhaal. Hij vind meer niet dan wel mooi en passen is uitgesloten. Dat gebeurt gewoon niet!!! Als je geen gym of zwemmen hebt ga je je toch niet meer dan 1 keer op een dag aankleden? Ik heb me voorgenomen dat ik voor Anthonij maar iets mee ga nemen bij H&M en hoop dan maar heel heftig dat het past.

Tot de kerst zal ik waarschijnlijk geen blog meer schrijven dus bij deze wens ik iedereen hele fijne, gezellige en warme kerstdagen toe.

Liefs Anneke

Stuiterbal in huis.

2007-12-13T14:02:00.000+01:00

Anthonij is altijd al een beetje druk geweest. Hij vraagt gewoon heel veel aandacht. (Letterlijk) Hij vraagt veel, wil veel weten en wil overal van op de hoogte zijn.

Soms vraag ik hem iets en dan krijg ik van hem te horen:"ik heb geen zin om te praten mama" Soms zegt hij dit vriendelijk, meestal met een snauw. Ik weet dan dat ik hem maar beter met rust kan laten en dat hij vanzelf wel weer komt als hij wel wil praten. Het grappige (of het jammere is ligt eraan hoe je dit bekijkt) Dat wanneer ik deze boodschap aan Anthonij geef, ik te horen krijg: "JA EN????" Met andere woorden, wat gaat mij dat aan?

Laatste dagen is het zo erg met Anthonij dat hij bijna door het huis heen rent. Van de ene naar de andere kant. Hij vliegt de trap op en weer naar beneden( stel je een hoop gedonder en gerommel voor, alsof er iemand van de trap af valt) . Als ik dan vraag wat hij aan het doen is, dan is hij alleen maar "iets aan het pakken"

Gisteren stond hij op de kop op de bank met zijn schoenen tegen het behang, toen ik hem een "blik" gaf, zei hij alleen maar: "WAT, Wat kijk je nou naar me" gewoon niet door hebbende dat hij met zijn schoenen tegen mijn behang op zat. Wat op dit moment het meest opvalt zijn zijn uithalen, gewoon zomaar een gil door huis, of een heel akelig irritant deuntje wat hij tig keer blijft herhalen.

Wat ook zo vreemd is; op het ene manier zit hij heel rustig op de bank even tv te kijken en het volgende moment schiet hij overeind rent naar boven, komt vervolgens (wederom met een hoop lawaai) weer beneden. Als ik dan vraag wat hij aan het doen was. Zegt hij: " Oh ik dacht dat ik iets kwijt was, maar dat is niet zo"

Nu kan ik heel slecht tegen drukte en heel slecht tegen onverwachte en harde geluiden, en juist dit heeft Anthonij uitgekozen om zijn spanning te uiten. :(

Het meest vervelende van dit stuiterbalgedrag is dat Anthonij van het ene op het andere moment ontploft! Echt uit het niks is hij dan woest en vliegen er dingen door de kamer of moet Julian het ontgelden. Dat vind ik het ergste, ik bedoel ik kan het relativeren en weet dat het niet aan mij ligt. Maar Juultje wordt er alleen maar onzeker en bang van.

Ik hoop met heel mijn hart dat dit gedrag niet blijvend is en dat in Januarie de rust weer terugkeerd. Tot voorzover dat natuurlijk mogelijk is.

Druk! van en aan alle kanten.

2007-12-13T12:03:00.000+01:00

Ik weet dat het aan de tijd van het jaar ligt iedereen heeft het druk. De een wat drukker dan de ander. De een kan er wat beter tegen dan de ander. Maar iedereen heeft het toch wel druk op zijn eigen manier.

Ik vind ook dat ik het druk heb. Na een paar blikken in mijn agenda ben ik er toch wel achter gekomen dat ik het toch wel heel erg druk heb.

Een week uit mijn agenda:

maandag

van 09.30 uur 10.30 uur lichttherapie. Deze moet ik een week lang een uur per dag volgen
om 12.00 uuur komt iemand van stek om te bespreken hoe het met Anthonij gaat.
om 14.00 uur moeten Cat en Nala naar de dierenarts
om 19.00 uur komt brigitta, dus dan wil ik toch wel dat het eten op is en Julian in bed ligt. Meestal lukt dit laatste niet.

Dinsdag

weer van 09.30 uur tot 10.30 uur lichttherapie.
de laatste kadootjes moeten gekocht worden. en ik weet nog niet eens wat. dat wordt dus zoeken.
Anthonij moet zijn surprise af maken, hierbij verwacht hij toch wel hulp van mij.

Woensdag

WEER lichttherapie van 09.30 uur tot 10.30 uur
ik ben rond 11.15 thuis,
12.00 uur de kids ophalen
14.00 uur Julian moet naar zwemles
(doordat het akelig druk in de stad is en iedereen vroeg thuis wil zijn, kom ik pas om 17.15 uur thuis.
18.30 uur sinterklaas vieren. Omdat Ronald er graag bij wil zijn, moeten we even wachte tot hij er is. Helaas moet hij ook al snel weer weg omdat hij nog verder moet voor zijn werk. Dit is jammer, zeker voor mij :( omdat na het uitpakken van de kadootjes de drukte pas echt begint. Mama mag dit open?Mama kan je hierbij helpen? Mama hoe moet dit? Mama ik wil nu echt nog niet naar bed hoor!!! etc. Je begrijpt dat ik in dit stukje zeker behoefte had aan een helpende hand.

Donderdag

Weer lichttherapie van 09.30 uur tot 10.30
om 13.00 uur verwacht de psycholoog mij op de zelfde locatie als de lichttherapie. Naar huis gaan heeft dus geen zin, ik heb mijn boek uitgelezen en daar gewacht.
Gelukkig ben ik rond 15.00 uur thuis, de kinderen gaan naar papa dus ik kan eindelijk wat in mijn huis doen en even tot rustkomen

Vrijdgag

De laatste keer naar lichttherapie van 09.30 uur tot 10.30 uur
Rond 11.30 uur ben ik thuis en dan moet ik tassen inpakken voor het aankomende weekend. We gaan namelijk naar de Ardennen.
15.00uur kinderen uit school halen
15.30 uur we vertrekken naar de Ardennen.

Als ik het zo zie staan denk ik het is valt toch allemaal wel mee? maar dat viel het niet, ik was moe, waanzinnig moe. De ene dag ging wat makkelijk er dan de andere dag. Maar toch ben ik erachter gekomen dat de druk van de afspraken meer met me doet dan ik heb onthouden.

Tussen al deze afspraken door moeten de kinderen natuurlijk ook nog gebracht en gehaald worden. Het eten moet gekookt worden en de was moet gedraaid worden. Daarbij moet je niet uitvlakken dat de kinderen en vooral Anthonij hyper in zijn gedrag is... Het is allemaal ook zo spannend. Een surprise maken. een gedichtje schrijven en wat zal er wel niet voor hem gemaakt worden? en wie zal het gemaakt hebben? Anthonij slaapt dat ook heel slecht. Het duurt de meeste dagen tot een uur of 22.00 voordat hij eindelijk slaapt en ik mijn rust krijg.

Lege schoen?

2007-11-22T16:06:00.000+01:00

Zwarte Piet had gisteren aan mij verteld dat de kinderen hun schoen mochten zetten. Dit vond Julian natuurlijk wel heel spannend. Dit betekent immers dat Zwarte Piet vannacht langs komt!

Tegen mijn verwachting in is Julian vrij vlot ingeslapen en is niet een keer wakker geworden. En moest zelfs wakker gemaakt worden. In tegenstelling tot zijn broer was Anthonij wel vroeg wakker en bleek al een poosje beneden te zijn geweest toen hij rond 07.15 uur vroeg of hij Julian wakker mocht maken om naar hun schoen te gaan kijken. Tot hun en mijn grote verbazing was hun schoen leeg. ( ik hoorde anthonij al zoiets zeggen maar begreep het op dat moment niet)

Ik wist toch zeker dat zwarte Piet een verassingsei in hun schoentje had gedaan? Eenmaal beneden gekomen bleek wat er was gebeurd. Nala, (het zwarte chocolademonster op 4 poten, ik bedoel inderdaad onze hond) had de eieren opgegeten!!!!

Anthonij vertelde mij later dat hij al met Ronald samen was opgestaan om 06.15 uur omdat hij niet meer kon slapen, hij was beneden tv gaan kijken en had allemaal zilverfoliesnippers op de grond en lege schoenen gevonden. Hij zei tegen mij dat we de schoenen voortaan maar op de koelkast ofzo moesten zetten omdat Nala anders de enige hier in huis was die lekkere dingen kreeg.

Ik denk dat hij in dit geval een punt heeft en daarom gaan we vanavond nog een keer onze schoen zetten, maar nu achter een gesloten deur op de gang of toch wat hoger in de kamer.

We hebben nog een geluk bij een ongeluk dat Nala niet ziek is geworden, want er zijn voor een hond toch echt gezondere dingen dan chocolade!!!

Hopelijk vergeet zwarte piet ons vannacht niet, hij is deze week immers al langs geweest?

ohohw

2007-11-22T15:59:00.000+01:00

Ik vertelde kinderen dat we volgende week een alarm installatie krijgen. (Je kan er maar beter aan beginnen voordat er ingebroken wordt). Toen Julian dit hoorde was zijn eerste reactie:

Ohohw, hoe moet dat nou, volgende week moet zwarte piet nog komen en sinterklaas komt ook nog kadootjes brengen, hebben die dan een kode???

Tsja, nee dus, maar zwarte piet en sinterklaas hebben heus wel een manier hoor, er zijn genoeg kindjes met een alarm in huis en die krijgen ook altijd kadootjes.

Je kan begrijpen dat ik het geweldig leuk vond om deze reactie te horen. Je ziet zo maar weer, waar een kinderhart vol van zit......

Morgen komt Sinterklaas...

2007-11-16T16:59:00.000+01:00

Morgen komt Sinterklaas in het land en natuurlijk op tv. Ik had me erop verheugd om samen met Julian naar dit spektakel te kijken. Het is dit jaar waarschijnlijk de laatste keer dat hij er nog in geloofd. Ik kan zo genieten van dat mannetje, hij vind het zo spannend en leuk en vraagt telkens is Sint al in het land mama? Helaas is hij dit weekend bij papa en ik vind dit reuze jammer. Ik heb voor mijn gevoel al zoveel van Julian zijn opgroeien gemist en nu ook weer dit.

Ik zal maar extra genieten van de keren dat ze hun schoen mogen zetten en hij in alle vroegte vraagt of hij alvast naar beneden mag. En van pakjesavond zelf zal ik ook extra genieten, we vieren het dit jaar op 5 december zelf en hij komt ook nog in het weekend bij opa en oma dus...Ik haal de schade wel weer in.

Daarbij komt dat het nu extra leuk is omdat Anthonij voor het eerst mee doet met de lootjes trekken. Hij mag zelf een kadootje kopen voor degene die hij getrokken heeft en hij vindt dit reuze spannend. Het is ook het eerste jaar dat hij niet meer geloofd. Ik zat me zelf de hele tijd af te vragen of ik nu wel of niet aan moest gaan vertellen dat de beste man niet bestaat. Maar terwijl ik mij hier nog druk om liep te maken, zei Anthonij vol trots en met een grote glimlach tegen mij: Mam, jij koopt alle kadootjes toch, sinterklaas bestaat toch niet echt? Tsja wat moet je dan nog antwoorden? Ik dacht dat hij boos zou worden omdat hij voor de gek was geworden en ik het spelletje mee had gespeeld, maar juist het tegenovergestelde gebeurde. Hij was trots dat hij er zelf was achter gekomen en dat hij nu samen met mij een geheim heeft.

Om morgen toch een beetje prettig door te komen en de kinderen niet te veel te hoeven missen ga ik een workshop volgen bij Piens's Attelier, Er wordt een kerstalbum gemaakt waar ik straks in een keer mijn kerstfoto's in kan plakken of misschien plak ik er wel de foto's van vorig jaar in. Ik zie het wel, ik heb het morgen in ieder geval te druk om over dingen na te kunnen denken en de kinderen te missen. Maandag komen ze alweer thuis.

Gescrapped!!!

2007-11-15T21:01:00.000+01:00

Het is al weer een poosje geleden dat ik echt ben gaan zitten om te scrappen. Vaak was ik te moe of had simpelweg geen tijd. Gisteravond is het er wel van gekomen. Ik heb onderstaande Lay out gemaakt naar aanleiding van de uitdaging op OLW. Het woord is deze keer "Full" en ik moest meteen aan deze foto denken. Ik hoor graag van je wat je er van vindt.

Onder de lay out "Full of unconditional love" heb ik nog een lay out "You lighten my day" geplaatst. Deze heb ik zondag gemaakt. Ik vind de foto heel erg mooi, omdat deze echt uitstraald wat Juul en ik samen hebben. Hij is gewoon mijn lichtpuntje.

Groetjes Anneke

Raad eens hoeveel ik van jou hou.....

2007-11-15T12:12:00.000+01:00

Afgelopen weekend was Anthonij uit logeren en had ik dus echt alle tijd voor Julian. Nu konden we een keer ongestoord een boekje samen lezen.

Als julian mag kiezen uit welk boekje ik zal voorlezen, kiest hij meestal voor "Raad eens hoeveel ik van jou"
(http://prentenboeken.web-log.nl/prentenboeken/2006/02/raad_eens_hoeve.html)
Dit is een heerlijk boek waarin Hazeltje aan grote Haas wil vertellen hoeveel hij wel niet van hem houd. Grote Haas overtroeft hem telkens weer en het boek eindigt als volgt. Hazeltje vertelt Grote Haas dat hij van hem houd zover als tot de maan. Als hazeltje in slaap is gevallen vertelt Grote Haas dat hij van Hazeltje houd zover als tot de maan en weer terug.... Julian geniet echt van dit boek en verteld me dan ook bijna elke dag, naar aanleiding van dit boek, hoeveel hij van mij houdt.

s'Avond ga ik altijd nog even langs de kinderen om te kijken of ze lekker onder de dekens liggen en het niet koud hebben. Ze krijgen dan nog een kusje op hun voorhoofd en ik ga dan ook naar bed. Gisteravond ging ik ook weer langs de kinderen. Toen ik Julian een kus gaf werd hij een beetje wakker. Ik zei toen tegen hem, ga maar lekker slapen lieverd, ik hou heel veel van jou. Ik kreeg toen een slaperig armpje om me heen en hij zei daarbij ;

"Ik hou van jou mama, 10 keer tot aan de maan en weer terug!"

Na deze woorden heb ik natuurlijk heerlijk geslapen.

Lichtpuntje.

2007-11-09T16:26:00.000+01:00

Sinds de dagen weer korter zijn geworden ben ik niet meer vooruit te branden en kan wel de hele dag doorslapen. Na een consult is gebleken dat ik aanmerking voor lichttherapie kom. Hoofd-symptomen die je hier voor moet hebben zijn:

De hele dag moe zijn, en alleen maar willen slapen
De hele dag door willen eten en dan voornamelijk zoetigheid.
Slecht humeur en weinig kunnen hebben.

Laat ik nu last van alle drie hebben. In de winter ben ik nog meer moe dan in de zomer. Ik kom 's morgens gewoon niet mijn bed uit, ik snoep en eet de hele dag door, en ik kan nog minder hebben dan normaal.

Tijdens het consult met een psychiater, (ja een echte) werd het steeds duidelijker dat ik waarschijnlijk boven op de normale depressie/burn out die ik heb ook nog eens een winterdepressie heb. De winterdepressie kan met een lichttherapie verholpen werden.

Tot mijn verbazing duurt deze lichttherapie maar 1 week (5 dagen x 1 uurtje) Dit is makkelijk te overzien. In de week van 5 december ben ik aan de buurt en meteen de eerste dag zal ik verbetering moeten ervaren.

Je begrijpt dat ik niet kan wachten tot ik mag en tot die tijd nog maar even heel erg mijn best doe om aardig tegen de kinderen te blijven en wat vaker een middagdutje te doen.

Liefs Anneke

Stijfkop

2007-11-06T21:19:00.000+01:00

Toen ik de kinderen vandaag van de BSO ophaalde ging het allemaal redelijk. Natuurlijk gebeurde er wel iets maar geen escalatie... tot vanavond dan.

Briggita, kwam bij ons eten omdat qua tijd anders niet zo lekker zou lopen. Na het eten zou zij met Anthonij aan het werk gaan en ik Julian op mijn gemak naar bed brengen. Zover kwam het helaas niet. Tijdens het eten werden de kinderen druk en luisterden erg slecht. Uiteindelijk kreeg Anthonij een laatste waarschuwing en als hij niet luisterde moest hij maar naar bed gaan en zou zijn afspraak met Briggita niet door gaan. Ook die laatste waarschuwing hielp Anthonij niet om rustig te worden en te gaan luisteren. Hij moest dus naar boven om te gaan douchen. Nadat hij weigerde om naar boven te gaan, gaf Briggita hem de waarschuwing nu naar boven te gaan anders zou zij hem naar boven brengen.

Jammergenoeg moest Briggita hem naar boven brengen en liet Anthonij het zover escaleren dat hij fysiek ingeperkt moest worden. Briggita gaf tijdens deze inperking aan dat Anthonij alleen maar rustig hoefde te worden en naar de douche moest gaan. Dat was alles en kon hij zich weer vrij bewegen. Alleen heeft het meer dan 45 min geduurd voordat hij begreep dat ze het echt meende. Hij heeft de meest erge woorden naar haar geschreeuwd en naar mij, ik zat met tranen in mijn ogen beneden. Ik vond het vreselijk om te horen hoeveel verdriet en woede Anthonij in zich heeft, waar hij geen kant mee op kan en daarbovenop dat hij mij een slechte moeder vond, omdat ik hem niet bevrijdde. Jammer genoeg kan ik niet aan hem duidelijk maken dat dit voor zijn eigen best wil was/is. Ik voelde me zo machteloos. Het liefst had ik Briggita van hem afgetrokken en hem getroost maar dat had de situatie er echt niet beter op gemaakt.

Morgen heb ik een paar uurtjes met Anthonij alleen. Ik hoop dat we die samen leuk door kunnen brengen zonder ruzie en zonder escalatie en even van elkaar kunnen genieten zoals een moeder van haar kinderen hoort te kunnen genieten.

Liefs Anneke

Weer thuis.

2007-10-26T13:46:00.000+02:00

Vanmiddag komt Anthonij thuis, na 3 dagen logeren met Affintas. Het is heel rustig in huis, er is geen negatieve sfeer, ik wordt niet de hele dag aangevallen op wat ik zeg en doe. Ik kom zo ontzettend tot rust. Ik heb zoveel tijd voor Julian. We zijn met zijn tweeën naar de kinderboerderij gegaan. We hebben samen playstation gespeeld en nog veel meer leuke dingen gedaan.

Het verbaasde me dat ik dingen van Julian zag die ik normaal niet zie. Tijdens het eten heeft hij echt leuke dingen te vertellen en heb ik een echt gesprek met hem. Het is zo raar dat wanneer Anthonij thuis is deze dingen niet kunnen omdat hij je zo opeist. Het maakt me verdrietig dat ik deze dingen normaal niet heb met Julian. Maar aan de andere kant ben ik blij dat ze nu af en toe wel mogelijk zijn.

Vanavond komt een eind aan deze rust en ik Anthonij weer thuis. Het zal weer even zwaar worden om dat hij weer om moet switchen naar mijn regels en structuur. Hoezeer ik er ook tegenop zie. Ik heb hem toch heel erg gemist. Zijn lach en grapjes maar ook zijn eigenwijze koppie.

Verrast...

2007-10-26T13:26:00.000+02:00

Dinsdagochtend kreeg ik van Anthonij en Julian een ontbijtje op bed. Dit was een hele leuke verassing. Helemaal fijn was dat ik er de boodschap bij kreeg dat het gisteren zo'n slechte dag was en dat ze het graag zo goed wilden maken.

Dat het maandag een slechte dag was klopt, maar dit had te maken met de factoren dat Anthonij terug is gekomen van een weekend logeren bij zijn vader waardoor hij zich weer even moest aanpassen naar mijn regels. Dit gaat niet altijd even makkelijk. En daar kwam bovenop dat hij met affinitas een uitstapje naar Phantasialand gepland had. En de herfstvakantie speelt mee, hierdoor is natuurlijk veel minder structuur in zijn dag dag bij een gewone schooldag.

Meestal is Anthonij heel ongevoelig over slechte dagen en heeft hij niet door hoeveel energie hij mij gekost heeft. Maar dinsdag wel en dat gaf een heel goed begin aan mijn dag. Ik begon wel met een brok in mijn keel, maar de rest van de dag zijn ze heel lief voor me geweest. En dat is voor de verandering wel heel erg prettig.

Liefs Anneke

Knoop doorgehakt.

2007-10-22T21:43:00.000+02:00

Al enige tijd denk ik er over na om een blog bij te gaan houden. Het bleef bij denken, waarom weet ik eigenlijk niet. Omdat ik geen ster ben in het bijhouden van een dagboek, leek het me aantrekkelijker om een blog bij te houden. Ik zit toch elke dag wel even achter de pc, dus waarom dan niet een blog bij houden???

Ik hoop dat ik op deze manier wat van mijn zorgen van mij af kan schrijven en leuke ervaringen met anderen kan delen. Op dit moment zit ik niet in het meest leuke gedeelte van mijn leven, maar hoop wel dat er betere periodes gaan aanbreken. Mijn oudste zoon heeft Pdd-Nos of iets wat daar op lijkt. Door de Pdd-Nos en de moeilijkheden die daar bij horen ben ik in een depressie terecht gekomen waar ik erg in blijf hangen en haast niet uit kom. Dit is er dan ook de oorzaak van dat het leven in ons gezin niet altijd even makkelijk verloopt. Ik heb weinig plezier in mijn leven en Julian sneeuwt behoorlijk onder.

Ik hoop dat deze blog een soort uitlaat klep voor mij zal zijn en dat andere mensen er kracht uit kunnen halen om ook door te vechten en niet bij de pakken neer te gaan zitten.