Het is zwaar, ontzettend, ik had verwacht dat het veel zou zijn, maar zoveel! Maar het is ook leuk, onzettend leuk, veel leuker en interessanter dan ik had verwacht. Ik heb nu ondertussen 4 weken school achter en de rug en geloof me, we werden er meteen vol ingegooid. Niet een heel klein beetje rekening werd er met ons beginnende deeltijdstudenten gehouden. Ik dacht dat ik de enige was die het zo ontzettend veel vond. Maar ik ben niet de enige. Enkele van mijn medestudenten zijn het volledig met me eens. Het is veel, waanzinnig veel! Het is een compleet andere manier van leven, totaal andere prioriteiten stellen. Heb je even een gaatje in je agenda, dan zit je achter je boeken. Ik merk dat ik gewoon gaten in mijn agenda moet plannen en heel bewust moet kijken. Wanneer wil ik studeren? Wanneer wil ik tijd aan de kinderen besteden? Wanneer kan ik een moment voor Ro inplannen? Wanneer kan ik even helemaal niks doen en op de bank voor me uitzitten staren? of wanneer kan ik even bij een vriendin binnen wippen om een beker koffie te drinken? En ik wil zo graag wandelen in het bos! Verjaardagen? oei dat is wel en aanslag op mijn tijd! Ik weet niet of het verstandig is omdaar heen te gaan. En zo wordt alle tijd die ik heb zorgvuldig afgewogen. Er is geen moment die niet bewust wordt beleefd en ik heb nu al geleerd hoe belangrijk tijd is en hoe je die doorbrengt. Voor mijn gevoel heb ik heel veel tijd aan me voorbij laten gaan en er niet uit gehaald wat ik er uit kon halen.
De tijd voor de kinderen blijft bestaan, daar komt niemand aan of tussen. Ik kreeg van Juul te horen dat ik leuker en liever was; op een avond bracht ik hem naar bed en hij zei tegen mij; Mama? je hebt helemaal niet meer zoveel tijd voor ons. Maar als je nu tijd voor ons hebt doen we heel vaak iets leuks he? Ik vroeg hem of hij het vervelend vond en hij vertelde dat hij het eigenlijk wel goed vond zo, als ik maar vaak genoeg bleef voorlezen en de momenten met hem bleef houden. Het is een prettige bevestiging. Ik ben nu namelijk veel bewuster met de tijd voor de kinderen bezig. Er gingen voorheen hele dagen voorbij dat ik voor ze zorgde en dat ik een kroel aan ze gaf, maar met mijn hoofd eigenlijk alweer bij het volgende was. Een spelletje etc deed ik minder vaak omdat dat morgen ook wel kon. Nu plan ik bewust tijd voor ze in en doe dan iets, even op de bank zitten, even een spelletje, even iets langer boven blijven hangen als ik ze naar bed breng. Het verschil is nu dat ik die momenten echt met hen bezig ben, geniet van het moment en pas na dat ik dat moment afsluit doorga met het volgende.( mischien word ik eens nog de ideale moeder ;) ) En de glimlacht om mijn mond als ik iets met ze doe wordt steeds groter en stralender. Ik kan nog meer genieten van mijn kids dan ik al deed.
Gelukkig gaat het nu goed met Antho, hij is sinds een week of 3 met medicijnen begonnen en moet ik zeggen dat hij rustiger is. Hij is niet versuft of iets dergelijks maar gewoon lekker zichzelf met als resultaat dat de uitbarstingen minder heftig zijn. Het is af en toe nog steeds niet makkelijk om hem te händelen, maar de mega uitbarstingen waar ik en hij zich geen raad wisten zijn minder heftig. De structuur blijven we erin houden en als beloning voor zijn goede gedrag mag hij elke week naar breakdance, maar gaat hij de mist in met zijn gedrag dan gaat breakdance mee de mist in ;)
Iedereen vind zijn kinderen schatten, maar de mijne zijn echt de grootste schatten. Ze houden van mij en laten dat ieder op hun heel eigen wijze merken. De vele knuffels van Juul en de kopjes thee van Antho omdat ik 's avonds zit te studeren en ik het wel verdien, of de opmerkingen die ik van hem krijg. De rust die hij nu vaak uitstraalt. Heerlijk ik geniet van ze en wil dit zeker zo houden! Ik had nooit gedacht dat het zo goed met mij zou gaan als dat het nu gaat. Ik ben hier gekomen met hele kleine stapjes. Iedere keer een stapje in de goede richting, het was zwaar maar ik heb het gered en ik wil dit vast blijven houden verder groeien.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen