Ik ben er klaar voor...

Het duurt niet zo heel erg lang meer en dan gaat Antho op werkweek. Hij heeft er zin in en voelt zich helemaal niet gespannen. Er zijn andere dingen die wel in zijn hoofd malen, maar waar hij het verder niet over wil hebben.

De werkweek is goed voorbereid en de meester heeft alles duidelijk uitgelegd. Toch is hij vandaag thuis gebleven. Hij had hoofdpijn, keelpijn en was ontzettend moe. Dat moe zijn is ook niet zo vreemd als je al avonden lang niet kan slapen omdat je maar ligt te malen over iets waar je liever niet over wilt praten.

Vandaag heeft hij lekker uitgerust, even niets aan zijn hoofd en extra geslapen. Het verbaasde me dat hij deze avond zo makkelijk ging slapen. Ik had toch wel verwacht dat hij nog vragen zou hebben over de afspraak bij de orthodontist morgen, maar blijkbaar heb ik die al voor hem weggenomen.

We zijn er nog lang niet maar ik merk wel dat Antho steeds rustiger wordt. Hij beter met dingen om kan gaan. Er lijkt wel meer gevoel in hem te komen. Hij laat steeds meer blijken mij nodig te hebben op een prettige manier. Als ik hem 's avonds nog even welterusten kom zeggen pakt hij altijd de rug van mijn hand om die tegen zijn wang te leggen. Ik kan niet anders dan van die momenten genieten. Het lijkt ook wel of ik hem steeds beter begrijp en steeds beter weet hoe ik met hem om moet gaan.

Als ik bedenk waar ik 2 jaar geleden stond en hoe het nu gaat, ben ik trots, trots op mijn ventje die zich zo geweldig door dingen heen kan slaan. Trots op hem dat hij al zo groot wordt en dat hij zich zo rustig kan houden. Trots op hem omdat hij vaak over zijn boze bui kan stappen en later bij mij komt om zijn excuses aan te bieden voor zijn grote mond. Ik ben ook trots op mezelf omdat ik niet heb opgegeven en ondanks dat ik nog steeds heel erg, echt heel erg moe ben het wel beter gaat met ons gaat. Ik ben er ook trots op dat ik nu nee kan zeggen, ik houd minder rekening met de dingen buiten ons gezin en laat de factoren buiten ons gezin rekening houden met ons. Ik vraag mensen ook rekening met ons te houden. Ik houd steeds meer rekening met het feit dat het niet te veel wordt voor ons. Niet te veel voor Antho en niet te veel voor mij. Ik pak nu ook mijn rust in de middag en dat doet me goed. (Ik moet nog wel veel leren bijvoorbeeld mijn telefoon en voordeurbel uit te zetten. Het zijn altijd die momenten dat er een pakket afgeleverd moet worden of dat er iemand belt om even iets te vragen. Bel dus maar niet meer tussen 12.00 en 15.00 want daar ergens slaap ik ;) )

Ik merk dat ik persoonlijk gegroeid ben, ik twijffel niet meer, als iemand goede raad gaf of vertelde hoe hij/zij vond dat ik het moest doen begon ik te twijffelen. Nu vraag ik of de manier waarop ik het doe soms fout is en vraag of ik in mijn waarde gelaten kan worden. En tjsa sommige mensen hebben een bord voor hun hoofd bij hen laat ik het mijn ene oor in gaan en de andere direct weer uit. (pff wie zijn zij, dat ze het denken beter te weten?)

Het klinkt alsof ik aan het juichen ben, te vroeg aan het juichen ben, maar geloof me dat is niet zo. Ik besef als geen ander dat er ups en downs zijn. Het is zelfs zo dat we er nu midden in een down zitten en geloof me deze wil je niet van ons overnemen. En toch ondanks dit heb ik er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Geloof ik in mezelf en de kracht die ik heb, die ik kan gebruiken om alles op zijn plaats te laten vallen. Ik weet dat het een hele moeilijk tijd kan gaan worden en dat er veel verdriet kan komen en heel veel onrust. Maar ik ben er klaar voor, klaar voor de strijd die kan komen.